ΟΜΕΡΤΑ

Του σκιουρου..

2011-01-04T23:12:00.001+03:00

Η θαλασσα πλένει..η θάλασσα εξαγνυζει.. η θάλασσα αποκαλύπτει και εξαφανίζει..έρχεται στο μυαλό μου και πλένει τα όνειρά μου..όπως ξέπλυνε εκείνο το απόγευμα τα βήματα πάνω στην αμμουδιά..τα μυστικά δεν πρέπει να αφήνουν στοιχία πίσω τους..η θάλασσα σαν να το ξερε και έσβυνε τα σημάδια της φτωχης μας παρουσίας..τα χέρια δεμένα μεταξύ τους..τα μυαλά χωριστά..όλοι οι άνθρωποι σαν βρεθούν σε μια ακτή λες και ακούν σειρήνες θέλουν να την ανακαλύψουν διασχίζοντάς την..σαν να προσπαθούν να ανακαλύψουν τον εαυτό τους..χρώματα, μυρουδιές, αναμνήσεις και ..και ξαφνικά η καρδιά πάυει..η ανάσα κόβεται..η διάσταση του ονείρου..η παραλία γίνεται κήπος, γίνεται ενας πανέμορφος μπαχτσες που σου προσφέρει..τι καλά να σου προσφέρουν..το κορίτσι κόβει έναν ρόμβο..ισοροπει τις γωνιές του στα δάχτυλά της..αναζητά την δική της ισοροποία..είναι ο ρόμβος και τα δάχτυλα είναι ο κόσμος γύρω της..το αγόρι λίγο πιο κάτω..μουδιασμένο..βλέπει κάτι που αγνοούσε πως υπάρχει..φάνταζε τόσα χρόνια ξένο..μακρινο..μια καρδιάνα έχει φυτρώσει..το νερό την σκεπάζει την εμφανίζει ξανά πιο λαμπερή..τον καλεί..το κορίτσι ισοροπεί στην ανισόροπη αυτή σκηνή..το αγόρι κλαίει..η πέτρινη καρδιά ρουφά τα δάκριά του..της δίνουν ζωή..την ακούει να χτυπά..του θυμίζει εκείνο το γνώριμο ήχο που άκουγε όταν κοιμόταν στο στέρνο του..μα εκείνη η καρδιά ήταν κρυμένη..αυτή είναι εδώ..στα χέρια του..δική του να την φυλάξει ή να την σπάσει..το κορίτσι τον κοιτά..πέρνει την καρδία απο τα χέρια του και του την βάζει στο στήθος..’’κράτα την εκεί..σου πάει η καρδιά..σου αξίζει..βάστα την εκεί μέχρι να βρείς μια αληθινή’’..’’δεν θέλω αληθινή..η αληθινή πονάει..αυτή είναι αδύναμη να με βλάψει΄΄..’’ειναι μικρή ..βλέπεις? έχει πολύ χώρο γύρω..υπήρχε μια άλλη εδώ..μου αρέσει η ισοροποια και πρέπει να βρείς μια που να ταιριάζει τέλεια..’’

Μια φωτογραφία..μια αμμουδιά μυστική όχι ως προς την γεωγραφία της αλλα ως πρός τα δώρα της..ένα αγόρι..ένα κορίτσι..βήματα που κρύβει η θάλασσα..μια μικρή πέτρινη καρδία..ένας ζογκλέρ ρόμβος..εγω..εγώ που θέλω να περπατήσω στο κύμα..εγώ που είμαι το κύμα..εγώ που σβήνω βήματα και εμφανίζω μυστικά..εγω και η πέτρινη καρδιά μου..εγώ και ο πέτρινος ρόμβος μου..εγώ..εγώ με εμένα μαζί ένα..παραδέξου το..ολοι διψάμε για τον χτύπο της..

ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ

2011-01-04T22:44:00.003+03:00

Το αποφάσισα,

θα αγοράσω έναν μεγάλο καθρέπτη και θα τον βάλω πλαί στο κρεβάτι μου.

Κάθε βράδυ που θα ξαπλώνω δεν θα είμαι πλέον μόνος, όπως με άφησες.

Θα κοιμάμαι με έναν σαν και εμένα, θα ξέρω οτι θα είναι εκεί, όπως ποτέ δεν ήσουν.

Γνωρίζοντας πως είμαστε τα ίδια σκατά μεταξύ μας, και όχι τόσο διαφορετικοί.

Θα κοιμάμαι και θα ξέρω πως θα κοιμάται δίπλα μου, κάθε φορά που μέσα στη νύχτα θα ανοίγω τα μάτια μου θα τον βλέπω να με κοιτά, όπως πάντα έκανα όσο κοιμόσουν.

Ακόμη και να σπάσει θα είναι που γινόμαστε κομμάτια χίλια τόσο εύκολα και οι δύο, όπως έγινα.

Μα ακόμη και έτσι μπορείς να δείς μέσα μας, οι ρογμές είναι απλά μνήμες των γεγονότων και είναι πολλές.

Εσύ όπως πάντα τις παραβλέπεις κοιτάς μέσα μας για να φτιαχτείς, πάντα σε ενδιέφερε μόνο το εξωτερικό κομμάτι του εαυτού σου.

Απο εμάς ικανοποιείς το εγώ σου, όσο περισσότερα τα κομμάτια τόσο μεγενθύνεται το εγώ σου.

Και γυρνάς την πλάτη, κλείνεις το φώς και φεύγεις όπως πάντα έκανες.

Αυτή τη φορά όμως το έκανες επειδή ως καθρέπτης σου , σου έδειξα όλα όσα δεν είσαι και πόνεσες.

Το αποφάσισα,

θα αγοράσω έναν μεγάλο καθρέπτη και θα τον βάλω πλαί στο κρεβάτι μου.

Έτσι θα έχω κάποιον σαν και εμένα να με νανουρίζει τις νύχτες μέχρι να βρώ εσένα που θα τον αντικαταστήσεις.

Ένα παραμύθι..

2010-02-02T22:23:00.002+03:00

Kάθε τέλος είναι μια αρχή και κάθε αρχή μια αναγέννηση..

Μια φορά κι έναν καιρό σ' έναν κόσμο μυθικό επιαστήκαν στον χορό φαντασία κι όνειρο.

Εμαγέψαν τα βουνά ταξιδέψαν στ' ανοιχτά και χαρίσαν στα παιδιά παραμύθια μαγικά.

Σε μια χώρα μακριά απο κάθε γνωστή στο χάρτη χώρα, ζούσε ένα μικρό ξωτικό.

'Oπως όλα τα ξωτικά της ηλικείας του , μεγάλωσε δασκαλεμένο για το τσουκάλι με τον χρυσό που υπάρχει στο τέλος κάθε ουράνιου τόξου.

Τα άλλα ξωτικά, τα περισσότερα τέλος πάντων, είχαν απο καιρό πάψει να πιστεύουν στον μύθο αυτό. Το δικό μας ξωτικό όμως ήταν επίμονο.

Κάθε φορά που τα μαύρα σύννεφα σταματούσαν τα παιχνίδια και το κυνηγητό που έπαιζαν στον ουρανό, πάντα εμφανιζόταν το ουράνιο τόξο.

Ήταν τόσο ομορφο!

Ήταν όπως ακριβώς το περιέγραφαν οι ταινίες στον κινηματογράφο.

Τα χρώματά του σε προκαλούσαν να χαμογελάσεις ενώ το σχήμα του σου φώναζε να τρέξεις να κάνεις τσουλήθρα πάνω του.

Ακόμα και τα ξωτικά που έπαψαν να πιστεύουν σε αυτό, πάντα μέσα στην καρδούλα τους είχαν την ελπίδα πως μια μέρα θα ζήσουν το όνειρο.

Το δικό μας ξωτικό , που δεν ήταν σαν τα άλλα, ήταν πάντα σίγουρο πως θα βρεί το μαγικό τσουκάλι όταν κάνοντας τσουλήθρα στην πολύχρωμη αυτή γέφυρα θα φτάσει στο τέλος της.

Δέν ήταν λίγες οι φορές που προσπάθησε.

Κάθε φορά έβλεπε το ουράνιο τόξο απο μακριά, έτρεχε, άλλες φορές δεν προλάβαινε κάν να φτάσει στην άκρη του πρίν αυτό χαθεί.

Άλλες φορές ενώ έβρισκε την άκρη δεν ήξερε πως να σκαρφαλώσει , η μαγική φασολιά βλέπεις πήγε χαμένη έτσι όπως την τσαλαπάτησε ο Τζάκ.

Κάθε φορά το μικρό μας ξωτικό κατάφερνε και ένα βήμα περισσότερο μα η κάθε απογοήτευση ήταν ακόμη μεγαλύτερη.

Όσο πιο κοντά πλησίαζε τόσο πιο πολύ στεναχωρίοταν που δεν τα κατάφερνε.

Είναι λογικό, όταν πλησιάζεις το ουράνιο τόξο χάνεσαι στα χρώματά του, δροσίζεσαι απο τις σταγόνες βροχής που έχουν μείνει στην επιφάνειά του, χαζολογάς παίζοντας πάνω του ξεχνώντας γιατί είσαι εκεί.

Κάποιες άλλες φορές δεν πιστεύεις καν πως τα κατάφερες και το αμφισβητείς και τέλος υπάρχουν και φορές που το ίδιο το ουράνιο τόξο σε δυσκολευει.

Γέρνει και κουνιέται προσπαθώντας να σε ρίξει κάτω, γλιστράει πολύ ή σε μπερδεύει με τα χρώματα για να χάσεις το δρόμο.

Αυτή τη φορά το ξωτικό μας ήταν αποφασισμένο.

Αυτή τη φορά θα τα κατάφερνε!

Ο καιρός ήταν καλός , τα σύννεφα δεν έπαιζαν σε αυτή τη γειτονιά του ουρανού και το ξωτικό μας δεν περίμενε εκείνη την ηλιόλουστη μέρα να έρθουν.

Και όμως , τους είχε λείψει η γειτονία και ήρθαν φωνάζοντας πιό δυνατά απο άλλες φορές.

Όταν έφυγαν το χαμόγελο εμφανίστηκε στο πρόσωπο του ξωτικού, τα μυτερά αυτάκια του φαίνονταν πιο μυτερα καθώς είχαν γύρει στο πλάι.

Νά το! Έτρεξε γρήγορα να προλάβει, τα κατάφερε!

Κατάφερε και να ανέβει πάνω, είχε μάθει μετα απο τόσες τούμπες, αυτή τη φορά δεν χάζεψε πολύ τα χρώματα, δέν έπαιξε με τα σύννεφα, αυτή τη φορά είχε σκοπό.

Το ουράνιο τόξο όμως δεν είχε συνηθήσει να το γνωρίζουν τόσο καλά, δεν είχε συνηθήσει να έχει κάποιον στην πλάτη του, ήταν και αυτό μικρό βλέπετε.

Αρχισε λοιπόν να κάνει τα κόλπα του άλλα συνειδήτα άλλα χωρίς κάν να τα γνωρίζει, απο άμυνα. Το ξωτικό περίμενε, υπόμενε , τα κατάφερνε να ξεπερνά κάθε εμπόδιο.

Στεναχωρίοταν που το ουράνιο τόξο φαιρόταν έτσι αλλα το αγαπούσε πολύ και δεν θα το άφηνε, το ξωτικό πλέον είχε ξεχάσει το τσουκάλι, ήθελε απλά να είναι πάνω στο ουράνιο τόξο.

Μια παίζανε μαζί , μια κάνανε δυσκολίες, ακόμη και το ξωτικό να φανταστείτε το έπιανε το πείσμα του αρκετές φορές και του έκανε το δύσκολο, του άλλαζε σειρά στα χρώματα και δεν το άφηνε να τρέξει πολύ στον ουρανό, φοβότανε βλέπετε μην διαλύσει , μην σκορπίσουν τα χρώματά του.

Οι μέρες περνούσαν, οι εβδομάδες εφευγαν και οι μήνες έτρεχαν και όταν πέρασε καιρός πολύς , όταν πέρασε καιρός τόσος ώστε το ουράνιο τόξο να καταλάβει πως το ξωτικό ήταν για εκείνο και πως εκείνο ήταν για το ξωτικό, τότε μια μέρα, μια μέρα που το ξωτικό νόμιζε πως θα ήταν σαν όλες τις άλλες, τοτε ξάφνου το ουράνιο τόξο με μια γρήγορη απότομη κίνηση έσκυψε και έσπρωξε το ξωτικό στην άκρη του.

Όταν το ξωτικό σηκώθηκε, είδε ένα μεγάλο τσουκλαλι να λάμπει.

Δέν το πίστευε!

Το ουράνιο τόξο επιτέλους το είχε αφήσει να πάει στο πιο πολύτιμο και μυστικό μέρος που είχε. Στην καρδία του.

Φοβόταν βλέπετε το καημένο να αφήσει άλλους να πάνε εκεί μην την κλέψουν και φύγουν.

Μην πάρουν κάθε λαμπερό πράγμα που είχε και το άφηναν μόνο ξανά.

Το μικρό ξωτικό είδε το τσουκάλι, κατάλαβε τι σημαίνει η κίνηση αυτή και τότε γύρισε στο ουράνιο τόξο και του είπε: "Εγώ θα ανέβω πάλι πάνω σου, θα συνεχίσουμε την πορεία μας, χάρηκα που μου έδειξες την καρδιά σου και το πόσο με αγαπάς, κάθε τόσο να μου την δείχνεις , το χρυσάφι που κρύβει εκει μέσα με κάνει να αισθάνομαι πως είμαι το τυχερότερο πλάσμα που υπάρχει στον κόσμο όλο".

Και σκαρφάλωσε ξανά στην πλάτη του ουράνιου τόξου και ξεκίνησαν για ένα νέο ταξίδι, υπο άλλους όρους, με λιγότερες αταξίες το ένα στο άλλο και με την αίσθηση της σιγουρίας, της ζεστασιάς και της αγάπης που το ξωτικό έδειξε στο ουράνιο τόξο και το ξεκλέιδωσε αλλα και το ουράνιο τόξο για την σιγουριά που νιώθει πλέον πως το ξωτικό δεν ήθελε να ληστέψει το τσουκάλι αλλα απλά να ζεσταθεί στην όψη του.

Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

2010-01-23T02:28:00.003+03:00

Ps. i l u

Δύο χρόνια μετά..ή η επανάσταση χωρίς αιτία

2010-01-23T01:37:00.003+03:00

(..)..Πέρασαν σχεδόν δύο ολόκληρα χρόνια απο την τελευταία μου ανάρτηση.

Δύο χρόνια που δεν ένιωσα την ανάγκη να γράψω..δεν έχω γράψει τίποτα όμως έκανα πολλά.

Χώρισα, αλήτευσα, έκανα ένα κάρο γνωριμίες, περιστασιακό σέξ, καταξιώθηκα στη δουλειά μου, έβγαλα χρήματα, ερωτεύθηκα, χώρισα ξανά, έκανα την στρατιωτική μου θητεία , γνώρισα νέους φίλους, τους άλλαξα, βρήκα άλλους, ερωτεύθηκα και τώρα βρίσκομαι σε μια σχέση που μου έχει αλλάξει την ζωή και τον χαρακτήρα..

Δεν ξέρω γιατί ξεκινάω ξανά να γράφω όπως δεν ξέρω γιατί έχω ξεκινήσει τον τελευταίο καιρό να συλλέγω έργα τέχνης..κάτι με κούρασε στην γεμάτη απο ύλη, λαγνεία και ξενύχτια ζωή μου..κάτι σαλεύει μέσα μου και μου λέει δεν είσαι μόνο αυτά, είσαι και κάτι άλλο το οποίο πλέον δεν δέχεται να έρχεται δεύτερο..

Η επανάσταση λοιπόν ξεκινάει αυτή τη στιγμή, η προκύρηξη γράφεται απο εμένα αλλα όχι απο εμένα..η κουκούλα δεν φαίνεται στον καθρέπτη μου..η βόμβα όμως ακούγεται μέσα μου να χτυπά τίκ, τακ τίκ τακ..

ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΑΡΗ

2008-03-12T10:22:00.003+03:00

Μόλις είχα βγει από το νοσοκομείο όπου έδωσα το τελευταίο αντίο στην δεύτερη για εμένα μητέρα μου η οποία χωρίς αίσθηση του περιβάλλοντος πλέον απλά κίνησε το χέρι της όταν ένιωσε τα χείλη μου στο μάγουλό της.

Έξω από το δωμάτιο του 17ου στο Υγεία ένα τσιμπούσι είχε στηθεί…γνωστοί, φίλοι και συνεργάτες εισέρχονταν στο εστιατόριο με μια πρόστυχη στημένη θλίψη την οποία πρόβαραν καθ’όλη τη διάρκεια που διάλεγαν πιο φόρεμα και πιά γραβάτα δείχνει πένθος…όταν όμως κάθονταν στα τραπέζια έπιαναν την κουβέντα και τα γέλια συνδυασμένα με την πικρόχολη αθηναϊκή αφρόκρεμα- my ass- με εκνεύρισαν αφάνταστα.. πολλοί από αυτούς ζητούσαν να την δουν, λες και ήταν θέαμα, να δουν την Κυρία Μ.Δ. αδύναμη, στο κρεβάτι να παζαρεύει με τον Χάρο τους όρους των εισιτηρίων..

Θόλωσα, απαγόρευσα σε όλους να μπουν στον χώρο των δωματίων, τα παιδιά της ήταν χαμένα, είχαν από ένα δωμάτιο δίπλα της το καθένα και δεν έβγαιναν παραμόνο για να πουν ένα ευγενικό καλησπέρα…

Έφυγα…

αν έμενα κι άλλο θα έχανα την αυτοσυγκράτηση μου και δεν ξέρω που θα έφτανα..

πήρα τηλέφωνο τον αγαπημένο μου ΜΑΞ..
ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ?
ΠΑΜΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙ!
ΠΑΛΙ? ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΧΕΙΣ ΠΑΕΙ?
ΕΙΝΑΙ Η ΠΕΜΠΤΗ ΦΟΡΑ, ΔΕΝ ΠΑΩ ΡΕ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ ..ΤΟ ΕΡΓΟ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΟΧΟ..
ΝΑΙ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ ΤΟ ΕΧΩ ΑΚΟΥΣΕΙ ΑΠΟ ΠΟΛΛΟΥΣ, ΤΟΝ ΑΡΗ ΤΟΝ ΔΙΑΒΑΖΩ ΠΟΛΥ ΤΑΚΤΙΚΑ ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΠΟΛΥ ΝΑ ΤΟ ΔΩ..
ΑΝΤΕ ΕΛΑ!
ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΩ?
ΣΕ 20 ΛΕΠΤΑ ΑΡΧΙΖΕΙ ..ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ? ΚΗΦΙΣΙΑΣ ΣΤΟ ΥΓΕΙΑ..
ΤΡΕΧΑ! ΘΑ ΣΟΥ ΑΦΗΣΩ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ. .ΤΡΕΧΑΑΑΑΑΑ

Εκείνη την ημέρα η κίνηση ήταν κάτι το αδιανόητο, μέσα στην θλίψη μου έκανα λάθος και βρέθηκα στο Γαλάτσι..

δεν είχα ξανάπαει ποτέ εκεί

.. στενάκια παρά στενάκια με πίστη στον προσανατολισμό που ομολογώ πως έχω ιδιαίτερα ανεπτυγμένο, βρέθηκα Γκάζι και πάρκαρα ακριβώς έξω από το Θέατρο.

Κυριολεκτικά τρέχοντας πήρα το εισιτήριο και μπήκα σε μια σκοτεινή αίθουσα..

εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τρίτο κουδούνι..

Το 99% μια παράσταση βασισμένη στα πρόσωπα και τα κείμενα και όχι τα γκλαμουράτα σκηνικά..

Μια θεώρηση ζωής που συνδυάζει και ξεπερνάει όλες τις θρησκείες σε σχέση με το τι συνιστά την ευτυχία.

Το 1% ο κόσμος που ζούμε που εγώ ακόμα ΠΙΣΤΕΥΩ πως είναι όμορφος.

Η Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου, μια Ηθοποιός και ζητώ συγγνώμη από τους υπόλοιπους ηθοποιούς αλλά για εμένα η παρουσία της Ρουμπίνης στον ρόλο ενός τραβεστί δεν αφήνει περιθώριο αναφοράς για τις πολύ αξιόλογες υπόλοιπες παρουσίες.

Τέσσερις άνδρες φυλακισμένοι,

με η χωρίς κάγκελα όλοι έχουμε νιώσει κάποια στιγμή στη ζωή μας το αίσθημα του κρατούμενου.

Η Ρουμπίνη φορά τις αγαπημένες της κόκκινες ψηλοτάκουνες γόβες και το φως γεμίζει κάθε γωνιά του μικρού θεάτρου..

ΤΕΛΟΣ.

Η αίσθηση? ΓΑΛΗΝΗ
Η εντύπωση? ΚΑΤΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ
Ο κόσμος? Λογικά πάει κατά διαόλου αφού τέτοιες παραστάσεις Παρασκευή βράδυ δεν έχουν συμμετοχή ,ενώ βλέπεις τον τριπλό κόσμο να πηγαίνει στην Θώδη και άλλα τέτοια νούμερα.
Ο Άρης? Στην γωνία του μπάρ συζητάει χαμηλόφωνα με μια γνωστή του,

πλησιάζοντας το άρωμά του νιώθεις ότι είναι σε όλο τον χώρο,

γαλήνιος,

ευχάριστος και με τον ενθουσιασμό ενός μικρού παιδιού.

Δεν πίστευα πόσο ανοιχτός και φιλικός μπορεί να είναι ένας άνθρωπος σαν και αυτόν..

Δεν μου αρέσει να το κάνω και όντως δεν θεοποιώ κανέναν αλλα ένας άνθρωπος με τις εμπειρίες και την σοφία που αυτές του κληροδοτούν,

ένας άνθρωπος που γνώρισε τον Μάνο,

παραμένει τελικά ένας Άνθρωπος όπου παραδέχεται πως παρασύρθηκε με τον ΠΙΤΣΙΡΙΚΟ, μίλησε σε έναν πιτσιρικά σαν και εμένα

και πηγαίνει στο Άγιο Όρος γιατί το γουστάρει..
Στον πλανήτη Άρη λοιπόν ,

ο οποίος είναι 100% αληθινός,

1% καθημερινός

και 99% ΣΚΕΤΟ!

ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ

2008-02-02T00:25:00.000+03:00

Αλλοτριώθηκα…
Επέτρεψα να εξαπατηθώ από το ίδιο το όνειρο που με εξαπατούσε κάθε νύχτα στα βουβά όνειρά μου.
Που είναι η ευτυχία;
Κάνω όλα όσα ονειρευόμουν πως θα μου έδιναν χαρά.
Καινούριο σπίτι , δικό μου.

Καινούργιο αυτοκίνητο, ένα σωρό χρήματα για να τα ξοδέψω σε ότι θελήσω.

Μια σχέση που αισίως θα κλείσει ένα χρόνο σε 1 μήνα και κάτι..

Η σχολή τελείωσε, η δουλεία μου αυτή που θέλω …και όμως σήμερα , για πρώτη φορά το κενό έγινε μάυρη τρύπα και με ρούφηξε..

Πρίν λίγες ημέρες μια εικόνα με τάραξε υποσεινύδητα αλλα δεν έδωσα σημασία..
Ο Heath Ledger σε μια φωτογραφία από την ταινία Brokeback Mountain με ρούχα καουμπόι..

Μνήμες- Εικόνες- Θάνατος.

Είναι η εικόνα του James Dean από την ταινία ο Γίγας..

Η τελευταία του ταινία..

Δεν κατάλαβα ποτέ , παρόλο την αγάπη μου για την εικόνα του, γιατί ο Dean έγινε θρύλος, αλλά αν έγινε θρύλος τότε που τα ΜΜΕ δεν ήταν αφέντες στη σκέψη, τότε λογικά ο Ledger φλερτάρει με τη θέση του στα δωμάτια των νέων ως ο νέος αδικοχαμένος θρύλος..
Και όλα αυτά σε μια στιγμή νεκρή ,

σε μια στιγμή που ξέχασα..

όλα τα ξεχνάω πιά..

κάθε προσπάθεια του μυαλού ,

της καρδιάς και της ψυχής μου να μου μιλήσει την κλείνω,

δεν θέλω να την ακούσω..

σταμάτησα να γράφω,

σταμάτησα να διαβάζω ,

σταμάτησα να ακούω,

αλλοτριώθηκα…
Η ευτυχία σου επιβάλει να σιωπάς..
Η ευτυχία ή η παραίσθηση αυτής;

Ξέρω η ευτυχία δεν είναι στην ύλη,

αλλα…μου άρεσε να κοροιδεύω τον εαυτό μου πως θα την βρώ εκεί..
Σιωπή και ευτυχία ή φωνή και θλίψη?…

μου έλειψε η θλίψη μου,

μου έλειψαν τα βιβλία μου,

μου έλειψε το blog μου…
Αλλοτριώθηκα…

ΑΓΡΙΟΣ ΛΥΚΟΣ

2007-10-05T23:30:00.000+03:00

Πάρε έναν λύκο, ένα οποιδήποτε άγριο ζώο και κλείστο σε ένα κλουβί, θα τρέχει γύρω γύρω, θα του λείπει η ελευθερία του και θα μαραζώσει.

Έτσι νιώθω σήμερα.

Σήμερα έμαθα πως έχω υποχρεωτικά μαθήματα πράγμα που μου απαγορεύει να επισκέπτομαι το μωρό μου μεχρι τουλάχιστον τον φλεβάρη.

Παράλληλα το μωρό μου ξεκινά να δουλεύει και η φύση της δουλείας του θα τον έχει μακριά απο την Αθήνα , ίσως και απο την χώρα για μεγάλα χρονικά διαστήματα.

Και τώρα;

Σήμερα που κατάλαβα τι γίνεται, μετά απο καιρό, έβαλα ξανά το ''χορεύοντας με την σκιά σου'' του Μάνου, σήμα κατατεθέν της θλίψης μου.

Σήμερα θυμήθηκα πως όταν τον πρωτογνώρισα, και ναι νιώθω τύψεις για αυτό, είχα καθησυχάσει τον εαυτό μου λέγοντας ''σιγά μωρέ μην αντέξουμε μαζί μέχρι να ξεκινήσει δουλεία''

Σήμερα στεναχωριέμαι.

Σήμερα είμαι συνεχώς βουρκωμένος χωρίς όμως να κυλά δάκρυ.

Σήμερα εύχομαι να είχα αντιληφθεί νωρίτερα πως σύντομα θα ήμασταν χώρια ωστε να είχα αποφύγει τους τσακωμούς για τους οποίους ευθυνόμουν και μου ''τρώγανε'' , απλά τότε, πολύτιμα τώρα λεπτά με το μωρό μου.

Σήμερα έυχομαι να είχα αδράξει ακόμα περισσότερες ευκαιρίες για να τον έβλεπα.

Σήμερα όμως δέν έκανα το ποιό έυκολο πράγμα, να μετανοιώσω που τον αγαπησα τόσο.

Όσο και να πονάω μακριά του, όσο και να φοβάμαι τις συνέπειες του αποχωρισμού για μεγάλα χρονικά διαστήματα, όσο και να ΄βλέπω εφιάλτες πως τον χάνω, εγώ τον αγαπώ.

Ακούς; Σαγαπώ

Ακούς; Θα μαι εδώ

Ακούς;

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΗ

2007-10-03T16:47:00.000+03:00

Διαβάζοντας διάφορα blogs έπεσα απο σχόλιο σε σχόλιο σε αυτό το video, λυπάμαι που δεν μπορώ να θυμηθώ ποιός το έστειλε και ζητώ συγγνώμη. Το μόνο βέβαιο είναι πως όση ώρα το παρακολουθόυσα και ακόμα και τώρα , ώρες αργότερα νιώθω οργή , πόνο, και ντροπή...

...που είμαι άνθρωπος.

Ο ΤΙΤΛΟΣ ΕΧΕΙ LINK

ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΒΑΝΑΥΣΟ

ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΕΡΑΝ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

2007-10-03T11:27:00.000+03:00

Σ'ΑΓΑΠΩ

Το ημερολόγιο

2007-10-03T11:03:00.000+03:00

Κυριακή πρωί το μωρό μου με αφησε στο αεροδρόμιο, επιστροφή πίσω στη βάση , μαθήματα απο Δευτέρα και οι δυό μας. Χαμένος μεσα στις σκέψεις μου , στεναχωρημένος διοτι θα αργήσω να τον ξαναδώ, ανήσυχος διοτι όταν ξεκινήσει δουλεία δεν θα τον βλέπω συχνα, έχω μπεί και χαζεύω τα μαγαζιά. Στη μία ώρα που είχα μεχρι να φύγει η πτήση μου μπόρεσα να ευχαριστηθώ τα αρώματα και να αγοράσω στο μωρό μου το δικό του και σε εμένα κανα δύο καινούρια.

Μπήκα στο μαγαζί με το αλκοολ και τα τσιγγάρα. Εδω και καιρό θέλω να το κόψω αλλα, να σου πω την αλήθεια μου αρέσει κιόλας. Πάω στα Davidoff και κρατώντας μια κούτα στο χέρι μου, με πλησιάζει μια υπάλληλος και μου λέει πως με την μια κούτα πέρνω ένα στυλό και με δύο ενα τετραδιάκι τύπου moleskine. Και καλά στυλό έχω και τετράδια αλλα κάτι με έκανε να τα πάρω. Στο αεροπλάνο άνοιξα τα νέα μου αποκτήματα , στο mp3 πάντα όταν πετάς ακούω Norah Jones διοτι ο κρυφός μου φόβος για τα αεροπλάνα μου υπαγορεύει να πεθάνω ακούγοντας αγγελική μουσική. Οπως κρατούσα το τετραδιάκι μου ήρθε στο μυαλό το παράπονο που πάντα είχα απο τον εαυτό μου. Δεν μπόρεσα ποτέ να τηρήσω ημερολόγιο. Ακόμα και το blog μου δεν το τηρώ με συνέπεια, ή όση συνέπεια θα ήθελα τελοςπάντον. Αρχίζω να γράφω, ποιος είμαι , ποιοι άνθρωποι είναι γύρω μου, τα αισθήματά μου για αυτούς. Πριν το καταλάβω πέρασε μια ώρα και είχα γεμισει 7 σελίδες.

Μου έκανε καλό, ήταν η πρώτη φορά που τα έβαλα ΄κάτω και μέτρησα τι αξίζει ο καθένας δίπλα μου. Με το που γύρισα σπίτι τα νέα ήταν καταιγιστικά, δυο εβδομάδες με το μωρό μου και εδώ οι ''συναγωνιστές'' μου άνοιγαν τον λάκο, φίλοι στην πολιτική δεν υπάρχουν , υπάρχουν όμως άνθρωποι που δεν φαντάζεσαι πως θα σε πληγώσουν έτσι. Είχα χρόνια να εκνευριστώ τόσο. Για την ακρίβεια τα τρια χρόνια που είμαι εδώ δεν με έίχε δεί κανένας τόσο εκνευρισμένο. Έπεσαν κεφάλια, δεν ένιωσα καλύτερα διοτι πάντα θα είναι αντιπαλοί μου , έστω και αν τους πέταξα έξω απο το κόμμα. Τίποτα απο όλα αυτά δεν είναι γραμμένο στο ημερολόγιο μου.

Γιατι τα λέω όλα αυτά; Δικαιολογώ στον ευατό μου πως η ζωή είναι τόσο έντονη κάθε ώρα κάθε λεπτό που είναι αδύνατον να καταγράφεις τα πάντα σε ένα τετράδιο.

Και που οδηγήθηκα αυτή την εβδομάδα;

Μου λείπει το μωρό μου, μου αρέσει η ζωή μου, δεν με ενοχλεί ιδιαίτερα η ιδέα του θανάτου που πάλι αγγάλιασε την οικογένεια, ανησυχώ για το μέλλον μου με το μωρό μου, μου αρέσει να με θάβουν διοτι έτσι αποδεικνύεται πως αξίζω και τέλος όσο απάνθρωπο και σκλήρο και να είναι΄. Η εκδίκηση γενικότερα δεν βοηθά αλλα σου αφήνει ένα αίσθημα ικανοποίησης.
Α! Και το ημερολογιο μου είναι πλεόν τετράδιο σημειώσεων...

Η ΖΥΓΑΡΙΑ

2007-09-06T22:42:00.000+03:00

Υπάρχουν στιγμές που νιώθω την απόλυτη μοναξιά να χαράζει στο δέρμα μου την λέξη πόνος
Υπάρχουν στιγμές που πιστεύω πως κανένας ποτέ δεν θα μπορέσει να καταλάβει τον μηχανισμό της σκέψης μου.
Υπάρχουν στιγμες που νιώθω πως ο αυτοσκοπός έγινε χρυσό κλουβί.
Υπάρχουν στιγμές που νιώθω πως σε χάνω.
Υπάρχουν στιγμές που νιώθω πως πια δεν νιώθω τίποτα.

Μα υπάρχουν ώρες, μέρες, μήνες που νιώθω απόλυτη αγάπη.
Η ζυγαριά γέρνει και το χαμόγελο επιστρέφει στα χείλη μου.

Τελικά είναι ωραίο να νιώθεις οτι χρειάζεσαι τον σύντροφό σου,
έστω και αν ο εγωισμός δεν σε αφήνει να του το λές.

ΓΕΛΑΩ ΚΑΙ ΤΣΑΝΤΙΖΟΜΑΙ

2007-06-20T00:08:00.000+03:00

Έχουν περάσει αρκετοί μήνες από τότε που έπεσα τυχαία στο blog του alexandrou,
θυμάμαι τότε είχα εντυπωσιαστεί πάρα πολύ από το θάρρος και το θράσος , από την περιγραφή και από τα νοήματα.
Πάντα πίστευα πως μεταξύ του Αλέξανδρου και του Μιχάλη υπήρχε μια πολύ ωραία σχέση.
Τα κείμενά του, για όποιον τον παρακολουθεί αποδεσμευμένος από την τάση αυνανισμού, περιγράφουν με τον καλύτερο τρόπο την αποθέωση του συντρόφου από τον άλλο σύντροφο. Τα δε μη ερωτικά κείμενά του πολύ καλύτερα.
Θυμάμαι πως ένιωσα πολύ ωραία, όταν είδα πως ο Αλέξανδρος με πρόσθεσε στα blog που διαβάζει, ιδιαίτερα καθώς αυτά είναι λίγα.

Κάθε τόσο εμφανίζονται ορισμένοι οι οποίοι κατακρίνουν και μάλιστα με τα χειρότερα λόγια την δουλεία του. Σχόλια περι χυδαίου, πουσταριού κλπ πάνε και έρχονται ενώ παράλληλα η ειρωνεία αποτελεί βάση για την εύκολη κριτική τους.

Κύριοι και κυρίες κανένας δεν σας έβαλε με το ζόρι να διαβάσετε το blog του, πόσο μάλιστα να το παρακολουθείτε κιόλας η ακόμα και να το διαφημίζεται στα δικά σας. Όταν κάτι δεν σου αρέσει , σου προκαλεί αποστροφή απλά δεν το ξαναεπισκέπτεσαι.
Όλοι έχουμε δικαίωμα στη διατύπωση απόψεων, κανείς δεν σας το αναιρεί αυτό, αλλά όταν οι απόψεις διακατέχονται από ομοφοβικές κορώνες και ρατσιστικά παραληρήματα το μόνο που καταφέρνετε είναι η ανύψωση ανθρώπων σαν τον Αλέξανδρο ο οποίος δεν μπαίνει καν στην λογική να σας απαντήσει. Αν είχε διάθεση να συζητήσει αυτά που γράφει στο ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ του τότε θα είχε ελεύθερα τα comments, δεν την έχει άρα δεν μας πέφτει λόγος για το τι γράφει.

Όλο αυτό μου έφερε στο μυαλό ένα άρθρο του Τ.Θεωδορόπουλου το οποίο κάπου ανέφερε πως ¨ Μου την λένε στο γραφείο ότι προκαλώ οπότε λέω ότι χθες γαμηθηκα με έναν υπέροχο άντρα, οι ίδιοι και οι ίδιες που όλη τη μέρα ξεροσταλιάζουν φωναχτά για τους κοιλιακούς του Σάκη και το θεσπέσιο κωλαράκι της Παπαριζου.¨

Γελάω και τσαντίζομαι παράλληλα, γελώ με την ανοησία και την ευκολία του κόσμου και τσαντίζομαι με την υποκρισία τους.

Ζήστε έναν έρωτα σαν και αυτόν, έχετε την τύχη να κάνετε τόσο παθιασμένο έρωτα, προσφέρετε στο σύντροφό σας απλόχερα αγάπη, ασφάλεια, υλικά αγαθά, στήριξη και όταν το κάνετε αυτό, όταν δηλαδή γίνετε σαν τον Αλέξανδρο , τότε θα καταλάβετε και εσείς γιατί δεν μπαίνει στον κόπο να σας απαντήσει.

ΔΕΝ ΤΟΝ ΝΟΙΑΖΕΙ, ΕΧΕΙ ΤΟ ΜΩΡΟ ΤΟΥ!

(ALEXANDROS-http://lastnightidreamtthatsomebodylovesme.blogspot.com/)

Ο ΛΑΧΕΙΟΠΩΛΗΣ Τ’ ΟΥΡΑΝΟΥ

2007-06-15T10:58:00.001+03:00

...Σηκώθηκα απ΄ το πιάνο και πλησιάζω τον καθρέφτη.Ήμουνα ξαναμμένος. Είδα το είδωλό μου να κρατά φτερά του παγωνιού και δροσερούς καρπούς του Θέρους. Κι είπα από μέσα μου: Είμαι ο Λαχειοπώλης τ΄ Ουρανού. Μοιράζω αριθμούς σε ξωτικά κι αγγέλους. Ο πρώτος αριθμός σημαίνει συνουσία. Βάση ρευστή για δημιουργία. Κι αποφασίζω ευθύς την πιο μεγάλη μου πράξη. Σκόρπισα τα λαχεία μου στους γαλαξίες και στο άπειρο. Έτσι δεν θά ΄ναι δυνατό κανείς να ξαναδημιουργήσει, να πράξει το καλό - που λεν - ή το κακό. Σπατάλη η απόφασή μου, μα ο κόσμος πάει για να χαθεί.Το λεω για να τ΄ ακούν οι νέοι, και να σκορπίσουν τα λαχεία τους κι αυτοί, όπου μπορέσουν κι όπου βρουν. Να μην τ΄ αφήσουν κέρδος στους πολλούς. Έτσι τουλάχιστον, θα κατακτήσουμε τη δυνατότητα να μας φοβούνται. Ποιους; Εμάς, τους ποιητές.
Γιατί τα χέρια τα δικά μας την ώρα του ύπνου, ζωγραφίζουν ελεύθερα τους ανέμους, με χρώματα και με σχηματισμούς πτηνών, και μας τοποθετούν παντοτινά μες στους αιώνες, με την αθάνατη κι ερωτική μορφή του Λαχειοπώλη τ΄ Ουρανού

Τα σχόλια του τρίτου (Μ.Χ.)

ΕΡΩΤΙΚΟΣ

τον Σείριο υπάρχουνε παιδιά LORCA
Κι αν γεννηθείς κάποια στιγμή
Μιαν άλλη που δε θα υπάρχω
Μη φοβηθείς
Και θα με βρεις είτε σαν άστρο
Όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα
Είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει
Είτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς
Διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος
Γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τ΄ άστρα
Μαζεύοντ΄ όλοι οι ποιητές
Και οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσινα φύλλα

Μασάν χρυσόσκονη πηδάνε τα ποτάμια

Και περιμένου
λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν
Να πέσουν μέσ΄ στον ύπνο σου
Να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου
Να σε ξυπνήσουν και να δεις απ΄ το παράθυρο σου
Το πρόσωπό μου φωτεινό
Να σχηματίζει αστερισμό
Να σου χαμογελάει
Και να σου ψιθυρίζει
Καλή νύχτα

Από την ποιητική συλλογή του Μάνου Χατζιδάκι: ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ.

Μες στον κόσμο χάνομαι
κι απ΄ τα πάθη μου πιάνομαι
δίνω σώμα δίνω φως
μα πεθαίνω σοφός.

Πορνογραφια (φινάλε)

93 ημέρες

2007-06-15T01:53:00.000+03:00

Τρεις μήνες,
Τρεις μήνες μακριά από γελοίες αναζητήσεις,
Από πικρές στιγμές
Από πολλαπλά μπερδέματα
Από τη μοναξιά
Από την αδιαφορία

Τρεις μήνες γεμάτοι από αγάπη
Από πάθος
Από έρωτα
Από γέλιο
Από ευχαρίστηση

Δεν με νοιάζουν οι μήνες , οι ημέρες, οι ώρες
Μόνο οι στιγμές
Κάθε στιγμή που περνάμε μαζί αλλά και χώρια

σε αγαπώ
Μου λείπεις και το μόνο που με κρατάει δυνατό μακριά σου είναι η σκέψη της επιστροφής

ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΗΣΗ= ΑΓΑΠΗ

2007-06-14T16:36:00.000+03:00

Τελικά ο μόνος τρόπος να κατανοήσεις πραγματικά τον σύντροφό σου είναι η συγκατοίκηση

Όχι απαραίτητα η μόνιμη αλλά έστω και η ολιγομερής

Για ένα διάστημα περίπου ενός μηνός έμεινε σπίτι μου το μωρό μου
Κατάλαβα πόσο πολύ τον αγαπώ και πόσο πολύ με αγαπά καθώς κανένας από τους δύο δεν διέπραξε έγκλημα κατά ζωής!

Και οι δύο έχουμε χαρακτήρα έντονο, αρχηγικό και κακομαθημένο
Σε μια στιγμή από γαλήνη είχαμε τρικυμία και από τρικυμία μπουνάτσα.

Εγώ που δεν δέχομαι άνετα ανθρώπους στο χώρο μου,
μαζί του ένιωσα σαν να ζούσαμε μια ζωή παρέα.
Ο καθένας με τις ιδιοτροπίες του.
Αυτός να μην πλένει πιάτα και να κάνει την κουζίνα μπουρδέλο για να μαγειρέψει και από την άλλη εγώ με την απροσεξία μου με τη στάχτη, τα νερά και κυρίως με το γαμημένο καπάκι του μπάνιου!

Αγκαλιές, φωνές, φιλία, νεύρα, χάδια ,μούτρα.

Έρχεσαι σε ένα σημείο όπου συνθηκολογείς με τις ιδιοτροπίες του άλλου.
Τώρα τον ξέρω καλύτερα
Τώρα αγαπώ το μωρό μου για όλα του, μα κυρίως για τις αναποδιές του
Τώρα το σπίτι είναι φρικτά έρημο.
Τώρα μου λείπουν ακόμα και αυτά που με εκνεύριζαν
Τώρα μετρώ τις μέρες για να ξαναβρεθούμε
Αύριο κλείνουμε τρεις μήνες,

μετά τη συμβίωση νιώθω λες και είμαι χρόνια μαζί του.
Τον αγαπώ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΣ ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ

2007-06-14T15:54:00.000+03:00

Ήμουν οκτώ ετών όταν μπροστά στα μάτια μου πέθανε ο πατέρας μου
ήμασταν οι δύο μας στο σπίτι
άγνοια, σοκ, ρεαλισμός;
δεν ξέρω,
κινήθηκα και συμπεριφέρθηκα με κτηνώδη αναισθησία για ένα μικρό που χάνει τον πατέρα του.
Εκείνη την Κυριακή πριν από 13 χρόνια άνοιξαν δύο κύκλοι,
ένας ζωής και ένας θανάτου.
Από τότε κάθε χρόνο χάνεται και από κάποιος στην οικογένεια.
Μείναμε λίγοι πλέον

Ο παππούς και η γιαγιά ,

δυο λατρεμένα μου πρόσωπα
Και οι δύο δεν είχαν την τύχη του πατέρα μου να φύγουν ξαφνικά
Και οι δύο υπέφεραν,

και τους δύο η ανθρώπινη ματαιοδοξία και ο εγωισμός των συγγενών

τους κράτησαν ζωντανούς χωρίς ποιότητα ζωής.
Και οι δύο παρακαλούσαν να πεθάνουν
Και για τους δυο ανέλαβα εγώ την διαδικασία μετά την τελευταία αναπνοή.

Όσο χρόνο μπαινοέβγαιναν στα νοσοκομεία,

ήταν σπίτι με βοήθεια,

όσο τους περιμέναμε να σβήσουν και οι δύο λυπόνταν για ένα πράγμα
Ένιωθαν πως μας κουράζουν,

μας επιβαρύνουν,

μας προκαλούν θλίψη

Και έτσι ήταν

Κάποιες στιγμές φτάνεις σε σημεία που παρακαλάς να φύγουν

όχι μόνο για να ηρεμίσουν αυτοί αλλά και εσύ.
Όταν τελικά φεύγουν ,

νιώθεις τύψεις για αυτό που σκεφτόσουν

μετά από λίγο όμως ξαφνικά όλα αλλάζουν.
Τις πρώτες μέρες πηγαίνοντας στη δουλεία σου,

βρίσκεσαι να έχεις πάρει τη διαδρομή του νοσοκομείου που έκανες καθημερινά.
Όταν περάσει και αυτό

τότε ως δια μαγείας κάθε στιγμή κούρασης,

κάθε στιγμή πόνου,

κάθε στιγμή αγανάκτησης

εξαφανίζεται.

Τι καλύτερο από το να υπήρχε η δυνατότητα ¨εύκολης φυγής¨,

δεν υπάρχει

και να υπήρχε είναι δύσκολη απόφαση.

Το παν για εμένα είναι να προσφέρουμε στους ανθρώπους μας ανακούφιση και όχι επώδυνες προσπάθειες παράτασης μιας μη ποιοτικής ζωής.

Όλο το παραπάνω αποτελεί μια ασύμμετρη αγκαλιά στον alex a.

Καθώς είμαι πολύ κυνικός με το θέμα του θανάτου δεν μου βγήκε και ούτε ήθελα να πω κάτι από τα γνωστά. Θέλω μόνο να ξέρεις πως δεν ήσουν μόνος όταν κουράστηκες, δεν είσαι μόνος τώρα και πίστεψε με, αν και ψυχρό, είναι η αλήθεια ,τώρα θα ζήσεις πολύ καλύτερα τη ζωή σου, ελεύθερα.

62 ΗΜΕΡΕΣ

2007-05-15T00:09:00.000+03:00

Δεν είμαι ερωτευμένος πλέον,
πάντα πίστευα πως όταν είσαι ερωτευμένος δεν βλέπεις
δεν βλέπεις τα κακά και δεν βλέπεις τα κρυφά καλά
πλέον μετά από τον καιρό που είμαστε μαζί
παρατηρώ τις ατέλειες του,
όλοι έχουμε,
όταν όμως οι ατέλειες του μου φαίνονται όμορφες,
όταν τα αρνητικά του θέλω να τα διαχειρίζομαι έτσι ώστε να μην με ενοχλούν
όταν αναστέλλω τον εγωισμό μου,
και όταν οι σκέψεις μου για αυτόν είναι ποιοτικές και όχι πρόχειρές,
τότε και μόνο τότε μπορώ να πω
πως δεν είμαι ερωτευμένος,
ΑΓΑΠΩ

ΒΟΟΟΜ

2007-05-14T23:21:00.000+03:00

Αυτές τις ημέρες δεν είμαι καθόλου καλά,
Δεν φταίει ένα συγκεκριμένο πράγμα αλλά ένας συνδυασμός πολλών

Είναι από αυτές τις φάσεις που θέλεις να μένεις κλεισμένος στο σπίτι
Δεν βγαίνω έξω διότι δεν θεωρώ πως έχω κάτι να κάνω
Δεν μιλάω με φίλους και γνωστούς διότι αδιαφορώ για ότι έχουν να μου πουν
Κάθομαι απέναντι τους και νιώθω ότι βαριέμαι

ότι χάνω τον χρόνο μου,

με ενοχλούν όλοι.
Μένω στο σπίτι, κοιμάμαι, βλέπω ταινίες, διαβάζω

και κάνω ηλιοθεραπεία στο μπαλκόνι.
Το μωρό μου είναι το μόνο άτομο

με το οποίο μιλάω πάνω από 5 λεπτά την ημέρα,

μιλάμε πολύ,

δεν ξέρω αν πρέπει τώρα που είμαι έτσι.

Οι άμυνες μου έχουν γίνει αγκαθωτές μάντρες.

Ξέρω ποιος είναι και τι να περιμένω από αυτόν ,

αλλά αυτές τις ημέρες,

πράγματα που παλαιότερα απλά με ψιλοενοχλούσαν τώρα με τσιτώνουν.

Είναι μέρες που το μόνο που θέλω είναι αγάπη,

αγκαλιές και γλυκόλογα.

Ούτε χαζομουτράκια,

ούτε τσακωμούς ούτε νεύρα.

Απλά δεν μπορώ να τα διαχειριστώ.
Φταίνε όλα, λίγο η δουλεία, λίγο η σχολή,

λίγο η μάνα μου, λίγο η μοναξιά της αυτοεξορίας μου,

λίγο ότι μου λείπει το μωρό μου ,λίγο ή πολύ ο σκατοχαρακτήρας μου

όλα μαζί έχουν δημιουργήσει την τέλεια ωρολογιακή βόμβα

η οποία δεν ξέρω που θα σκάσει,

ποιον θα κάψει και πότε.

Ελπίζω ποτέ.

Σήμερα δεν θέλω τέχνη,
Σήμερα δεν θέλω εικαστικές απόψεις,
Σήμερα δεν θέλω νοήματα,
Σήμερα θέλω απλά να πώ πως νιώθω…ΣΚΑΤΑ!

ΦΙΔΑΚΙ

2007-05-11T19:49:00.000+03:00

Συνδυάζω τα περισσότερα πράγματα με μυρωδιές
Σαν κουτάβι
Λόγια, πράξεις, ημέρες, εποχές και σχέσεις

Το χώμα μυρίζει έντονα μετά την γλυκιά και δροσιστική ανοιξιάτικη καταιγίδα
Τα κουνούπια που με ενοχλούν εξαφανίζονται με το σήμα κατατεθέν του καλοκαιριού
Το ΄΄φιδάκι΄΄
Λατρεύω την μυρωδιά του,

την λατρεύω στον χώρο, στα ρούχα μου , στα μαξιλάρια μου.

Σημαίνει απλά καλοκαίρι, διακοπές, , καλοπέραση.
Μέρες όπως η σημερινή,

μέρες από τις ελάχιστες που έχω πλέον να αφοσιωθώ στον εαυτό μου,

ανάβω ένα φιδάκι,

κάθομαι στον κήπο και πίνω σανγκρια,

ακούω Buena Vista Social Club

και κάνω κάθε δυνατή προσπάθεια να πιστέψω πως είμαι διακοπές.
Μέρες σαν και αυτή μου λείπεις πιο πολύ.
Το καλοκαίρι για εμένα είναι ταυτισμένο με ήρεμες διακοπές,

σε ήσυχα νησιά των Κυκλάδων, ερημικές παραλίες και νύχτες με φιδάκια, σανγκρία , μουσικούλα και κουβέντα μέχρι τι πρωί.

Τα χαράματα,

βόλτα στην παραλία,

η καλύτερη ώρα για να κάνεις έρωτα στην άμμο την ώρα που σκάει μύτη ο ήλιος. Να,

μυρίζω και το αντιηλιακό,

μυρίζω την αλμύρα στα μαλλιά και τη στυφή γεύση των φιλιών.
Μέρες σαν και αυτή μου λείπεις πιο πολύ.
Σκοτείνιασε,

εσύ ακόμα είσαι έξω, είσαι με φίλους,

χαίρομαι που δεν μένεις μεσα,

δεν καταλαβαίνεις πως δυσαναχετώ μόνο και μόνο

γιατί ξέρω πως ορισμένοι θα σε πληγώσουν,

δεν πειράζει,

ο καθένας μαθαίνει από τα δικά του λάθη.

Ανυπομονώ να περάσουν οι μέρες και να σε σφίξω στην αγκαλιά μου.

Να είναι το δικό σου άρωμα στα μαξιλάρια και όχι η κολώνια σου που ψέκασα εγώ.
Μέρες σαν και αυτή μου λείπεις πιο πολύ.

Την Τρίτη που θα σε δώ κλείνουμε δύο μήνες.

Χαζή παρατήρηση,

οι μήνες, οι μέρες, οι βδομάδες ακόμα και τα χρόνια

δεν σημαίνουν τίποτα αν δεν υπάρχει έρωτας.

Οπότε την Τρίτη κλείνω δυο συνεχόμενους μήνες έρωτα

και όχι δύο μήνες σχέσης με κάποιον.
Το φιδάκι και η σκέψη σου βοηθούν να κάνω σχέδια για τις μέρες που θα έρθουν. Καλοκαίρι,

διακοπές,

άμμος,

αντιηλιακό,

φιδάκι,

σανγκρία και μοχίτο,

αρώματα,

φιλιά και χάδια.

Μωρό μου έλεος , τίναξε την άμμο από τα πόδια σου!!!
Μέρες σαν και αυτή μου λείπεις πιο πολύ.
Έσβησε το φιδάκι,

έσβησε ο ήλιος,

τέλειωσε η μουσική ,

εσύ είσαι όμως ακόμα εδώ.

GLOOMY SUNDAY

2007-04-27T22:03:00.000+03:00

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΩΙ
ΣΥΝΝΕΦΙΑ
ΚΑΦΕΣ ΚΑΙ ΤΣΙΓΑΡΟ
ΑΝΟΙΧΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ
ΤΟ ΠΙΚ ΑΠ ΠΑΙΖΕΙ BILLY HOLIDAY
ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΟ ΝΑ ΜΕΛΑΓΧΟΛΕΙΣ ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥ ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟ
ΕΝΩ ΟΛΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ
ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΕΚΤΙΜΑΣ ΤΙ ΕΧΕΙΣ

ΣΑΓΑΠΩ

Το τραγούδι Gloomy Sunday ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια πρωτοτραγουδήθηκε από την Billy Holiday. Όταν ακούστηκε στα Αμερικάνικα ραδιόφωνα θεωρήθηκε υπερβολικά καταθλιπτικό και έτσι αναγκάστηκαν να το ξαναηχογραφήσουν με ωραιότερο τέλος. Ένα τραγούδι που μιλά ανοιχτά για αυτοκτονία και μάλιστα οι στοίχοι του προέρχονται από ένα Ουγκαρικό τραγούδι αυτοκτονίας. Επανεκτελέσεις του τραγουδιού έχουν κάνει από την Sara Maclahan ως την Bjork.

ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ

2007-04-26T15:10:00.000+03:00

Ντυνόταν και εγώ με δυσκολία κρατούσα τα δάκρια μου,
τον φίλησα, τον αγκάλιασα και φύγαμε από το σπίτι,
από το σπίτι που τόσες μέρες,

τόσες στιγμές ,

τόσα φιλία.
Τον είδα να μπαίνει στο λεωφορείο,

ένα κλεφτό ,σοβαρό ΄΄γεια, τα λέμε΄΄ για τα μάτια του κόσμου.

Δεν άντεξα να δω το λεωφορείο να φεύγει,

έφυγα πρώτος,

πήγα και απασχόλησα των εαυτό μου με ανούσια πράγματα

μόνο και μόνο για να μην τον σκέφτομαι.

Γύρισα σπίτι,

η πόρτα άνοιξε και όλα ήταν τόσο υπερφυσικά ήσυχα.
Σημάδια της παρουσίας του παντού αλλά εκείνος πουθενά.

Στο τραπέζι ακόμα ,δύο πιάτα αφημένα από το μεσημέρι,

τασάκια γεμάτα,

το μπάνιο μυρίζει την κολόνια του,

το δωμάτιο,

το κρεβάτι ,

φαντάζουν τόσο ψυχρά,

τόσο άδεια χωρίς αυτόν.

Γύρισα και δεν τον βρήκα να κοιμάται,

δεν μπορώ να τον κοιτάω και να μετρώ τις αναπνοές του.

Γύρισα και δεν τον βρήκα να μαγειρεύει

με ένα τεράστιο παιδικό χαμόγελο επειδή φοράει μόνο την ποδιά και τίποτα άλλο. Σήμερα το βράδυ δεν θα με πάρει κανένας αγκαλιά ,

δεν θα με φιλήσει κανένας ψιθυρίζοντας μου γλυκόλογα.

Αύριο το πρωί δεν θα έχω σε ποιόν να φτιάξω πρωινό,

δεν θα έχω ποιανού ρούχα να διπλώσω,

το σπίτι μου απέκτησε ξανά την παλαιά γνώριμη μοναξιά του.

Εγώ όμως δεν είμαι αυτός που ήμουν παλιά.

Σαράντα ημέρες δεν έχουμε αποχωριστεί ο ένας τον άλλο.

Τώρα έπρεπε να φύγει και πρέπει να μείνω.

Αγκαλιά με τα μαξιλάρια που μυρίζουν σαν και αυτόν,

παρέα με τους καθρέφτες που πέρασαν ώρες χαζεύοντας το υπέροχο προσωπάκι του,

συγκατοικώντας με την γαμημένη μοναξιά της εξορίας μου.

ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ

23-04

2007-04-17T22:57:00.000+03:00

ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ

ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙΣ

32 ΗΜΕΡΕΣ

2007-04-17T22:53:00.000+03:00

Τρεις λέξεις δυνατές, πέντε προτάσεις για την κάθε μία,

ΑΓΑΠΩ το κενό που έχεις ανάμεσα στα μπροστινά σου δόντια

το σημάδι που σου προκαλεί η αλλεργία από τη ζώνη , στην κοιλιά σου

τα νάζια που κάνεις όταν καταλαβαίνεις πως πάω να τσαντιστώ

τον τόνο της φωνή σου που βαραίνει όταν καυλώνεις

που ακόμα κοκκινίζεις και αποστρέφεις το βλέμμα όταν σου λέω πως σε αγαπώ

ΜΙΣΩ που πάντα αργείς

που πάντα έχεις κάτι να πεις

που δεν το παραδέχεσαι όταν εκνευρίζεσαι

που τρως και δεν παχαίνεις

που ξυπνάς μεσημέρι και χάνουμε τον πρωινό ήλιο

ΛΑΤΡΕΥΩ όταν βράζεις από ζήλεια χωρίς λόγο

να σε βλέπω να κοιμάσαι, μετρώντας τις αναπνοές σου

να σε βλέπω να περπατάς μπροστά μου

την έκφραση του προσώπου σου όταν τελειώνεις

το χαμόγελό σου.

ΕΛΕΥΘΕΡΟ

2007-04-06T20:33:00.000+03:00

Εδώ και πολύ καιρό αδυνατώ να γράψω.

Φταίει οτι το block μου διαβάζεται απο ανθρώπους για τους οποίους θέλω να γράψω,

φταίει οτι γράφω καλύτερα όταν είμαι λυπημένος, ενώ τώρα περνάω υπέροχα,

φταίει οτι δεν είμαι στον υπολογιστή μου και μου τη σπάνε τα net cafe.

Είχα πολλά να πώ,

δεν τα κατάφερα,

και τώρα πέρασαν.

ΤΕΛΙΚΑ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΘΕΙ ΕΝΑΣ ΥΠΕΡΟΡΓΑΝΩΤΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΑΝ ΚΑΙ ΕΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΡΩΤΕΥΘΕΙ.

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΣΟΥ ΓΑΜΑΕΙ ΚΑΘΕ ΑΙΣΘΗΣΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ

ΣΕ ΒΓΑΖΕΙ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ

ΣΕ ΑΛΛΑΖΕΙ ΜΕ ΕΝΑΝ ΤΡΟΠΟ ΤΟΣΟ ΥΠΕΡΟΧΑ ΑΠΛΟ

ΚΑΙ ΣΥΝΑΜΜΑ ΤΟΣΟ ΠΕΡΙΤΕΧΝΑ ΠΕΡΙΠΛΟΚΟ

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΟΜΩΣ ΝΑ ΧΑΝΕΙΣ ΚΑΘΕ ΑΙΣΘΗΣΗ ΓΗΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΔΙΑ

ΕΥΚΟΛΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ..ΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΜΟΝΟ ΕΧΟΥΝ ΣΗΜΑΣΙΑ.

ΑΜΟΡΦΟΣ

2007-04-06T20:26:00.000+03:00

Κλείνω τα μάτια και φέρνω εικόνες στο μυαλό μου,

μάτια, χείλη, λάγνες ν'υχτες.

Κλείνω τα μάτια και φέρνω ήχους στο μυαλό μου,

νάζια, τσαμπουκάδες, λάγνες νύχτες.

Κλείνω τα μάτια και φέρνω μυρωδιές στο μυαλό μου,

το άρωμά του, το άρωμα του έρωτα, λάγνες νύχτες.

Ανοίγω τα μάτια και σε βλέπω.

Ανοίγω τα μάτια και σε ακούω.

Ανοίγω τα μάτια και σε μυρίζω.

ΑΜΟΡΦΟΣ

ΖΥΓΑΡΙΑ

2007-04-06T20:16:00.000+03:00

Είναι τόσα αυτά που θέλω να πώ, να φωνάξω, να ουρλιάξω.

Ωρες, μέρες, γεμάτες αγάπη και γέλιο, αληθινό.

Έρωτα, φιλιά με γεύση αγάπης.

Είναι ευθραυστες οι σχέσεις, σπάνε εύκολα

λυπάμαι που ξεχνιούνται όλα τα θετικά με μία και μόνο αρνητική πράξη.

Ζύγισα και διάλεξα.

Εκανα την επιλλογή μου, και αυτή είναι να γελώ όσο πιο συχνά μπορώ,

να αγαπιέμαι και να αγαπώ.

Ολοι κρινόμαστε για τις πράξεις μας, δεν με ενδιαφέρει τι λένε οι άλλοι,

τι θα πώ εγώ για εμένα με ενδιαφέρει.

Είναι νωρίς για όνειρα,

αργά για εφιάλτες,

είναι η κατάλληλη ώρα για να ζήσω στο έπακρο αυτό που ζώ.

Ο έρωτας είναι ενα γλυκό πολυτελείας και θα του φερθώ σαν ένα τέτοιο.

Θα απολαμβάνω κάθε μπουκιά και θα κλείνω τα μάτια κάθε φορά που γεύομαι ωστε να την νιώθω με όλες μου τις αισθήσεις.

Κουράστηκα να νοιάζομαι μόνο τους άλλους,

πλέον νοιάζομαι τον εαυτό μου.

ΚΑΙ ΠΕΡΝΑΩ ΟΜΟΡΦΑ!

ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ

2007-03-22T21:28:00.000+03:00

Μου αρέσει όταν ανακαλύπτω κάτι νέο.
Ένα νέο στέκι να συχνάζω, ένα νέο άρωμα,
Ένα πενηντάευρο στην τσέπη του σακακιού μου.

ΞΥΠΝΩ ΚΑΙ ΚΟΙΜΑΜΑΙ ΜΕ ΕΝΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΧΑΖΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ

Αυτές τις ημέρες ανακάλυψα κάτι που ξεπερνά όλα τα παραπάνω
Κάτι που γεμίζει με άρωμα μέντας όλο μου το κορμί
Η ανατριχίλα , καθώς και η αίσθηση φρεσκάδας με ζαλίζουν υπέροχα.

ΞΥΠΝΩ ΚΑΙ ΚΟΙΜΑΜΑΙ ΜΕ ΕΝΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΧΑΖΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ

Στην αρχή μια αίσθηση γνώριμη, αυτή του φλερτ
Στη συνέχεια μια γεύση νέα στα χείλη, μια γεύση που δεν θυμίζει καμία άλλη
Τέλος ένα σφίξιμο στο στομάχι και μια ανατριχίλα στη σπονδυλική στήλη.

ΞΥΠΝΩ ΚΑΙ ΚΟΙΜΑΜΑΙ ΜΕ ΕΝΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΧΑΖΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ

Όλα τα παραπάνω αποτελούν σοβαρές ενδείξεις
Για μια υπέροχα ενοχλητική ασθένεια που μέχρι τώρα δεν με έχει πλησιάσει
Την λένε έρωτα αλλά αυτή τη φορά κεραυνοβόλο.

ΞΥΠΝΩ ΚΑΙ ΚΟΙΜΑΜΑΙ ΜΕ ΕΝΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΧΑΖΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ

Θέλω να ζήσω στο έπακρο την κάθε του στιγμή
Θέλω να φυλάξω μέσα μου το κάθε δευτερόλεπτο που ζω
Θέλω να απολαύσω αυτή την ευλογία που ανακαλύπτω.

ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΣΚΑΛΙΣΜΕΝΗ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ
ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΥ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΓΕΛΩ

ΜΑΚΑΒΡΙΑ ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑ

2007-03-20T20:05:00.000+03:00

Δεν ξέρω τελικά αν με θαυμάζω η αν με μισώ για την απίστευτη απάθεια με την οποία αντιμετωπίζω τον θάνατο.
Για άλλη μια φορά , ο φίλος μου πλέον , θάνατος χτύπησε την οικογενειακή μου θύρα και ευτυχώς μείωσε τον ήδη αποδεκατισμένο αριθμό των μελών της από μια ηλικιωμένη και όχι από κάποιον νέο όπως συνήθιζε τελευταία.
Παρασκευή 6 το απόγευμα , ο Γ μου στέλνει μήνυμα πως του λείπω, χωρίς να το καλοσκεφτώ μέσα σε 10 λεπτά βρισκόμουν σε ταξί για τη Θεσσαλονίκη και από εκεί το Σάββατο το πρωί με τρένο στην Αθήνα. Το τι συνάντησα στον Γ και το πώς πέρασα στην Αθήνα είναι κουβέντα άλλου ποστ. Κάτι με έκανε να κατεβώ στην Αθήνα και δεν ήταν μόνο ο Γ.

Η γιαγιά , η τελευταία που έχει μείνει εδώ και λίγες ώρες δεν ένιωθε καλά.

Το Σάββατο πήγα να την δώ.

Για εμένα ήταν ξεκάθαρο.

Έφευγε.

Κανένας δεν ήθελε να το πιστέψει.

Με τα πολλά τους έπεισα πως καλύτερα είναι να πεθάνει σπίτι της όπως ήθελε πάντα , παρά να την τρέχουμε στα νοσοκομεία όπου θα της χάριζαν, ώρες, μέρες αμφιβόλου ποιότητας ζωή. Κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου έβγαινα κανονικά, γελούσα, φλέρταρα, έπινα.

Τρίτη χτυπησε το τηλέφωνο το πρωί.

Η γιαγιά πέθαινε.

Όταν έφτασα με την μάνα μου είχε ήδη φύγει. Ήταν αναμενόμενο. Δεν ένιωσα κάτι. Η μάνα μου πήγε στο σαλόνι , εγώ ανέλαβα από μόνος μου όλες αυτές τις μακάβριες διαδικασίες. Σκέπασα τον καθρέπτη με μια πετσέτα, της έδεσα τα χέρια και το στόμα με πανιά για να μην παγώσει σε λάθος θέση και μετά δεν είναι όμορφη στο φέρετρο. Σκέπασα το πρόσωπό της που είχε ασπρίσει με το σεντόνι και πήγα στο σαλόνι. Εκείνη την ώρα μπήκε ο Θείος μου , έκλαιγε, όταν πήγε στο δωμάτιο καρτέρευσε, τον έβγαλα με το ζόρι έξω. Πριν καν προλάβει να αντιληφθεί τι είχε γίνει του είχα πασάρει μισό lexotanil από αυτά που είχα για την μάνα μου. Να φανταστείς αναισθησία εγώ τις προηγούμενες δυο μέρες είχα κάνει και ΄΄βόλτα στα μαγαζιά΄΄ και είχα επιλέξει νεκροθάφτη, φέρετρο και όλες τις λεπτομέρειες της κηδείας.

Τον πήρα τηλέφωνο και μετά από λίγο κατέφθασαν. Λοιπόν εγώ γελάω πάντα με αυτούς τους τύπους. Ο κοράκης όπως τους αποκαλώ εγώ, με ένα τεχνητά θλιμμένο ύφος άρχισε τις χειραψίες εναποθέτοντας με πουτανιά την κάρτα του στο τραπέζι. Μόλις πήρε το τυπικό ΄΄εντάξει΄΄ έκανε ένα τηλέφωνο και ανέβηκαν τρεις τύποι στο διαμέρισμα. Και αυτοί πάντα γραφικά όμοιοι. Κάτι σαρανταρηδοπενηντάρηδες που σου κάνουν λίγο κάτοικοι Ελευσίνας, χοντροί , στα μαύρα ντυμένοι ψάχνουν με τα μάτια να εντοπίσουν τον πιο ψύχραιμο της παρέας.

Και βεβαία αυτός ήμουν εγώ.

Αφού κλείδωσα τη μάνα μου και τον θείο μου στο σαλόνι τους πήγα στο δωμάτιο.

Η κοπέλα που την πρόσεχε είχε σπαράξει στο κλάμα και την έβγαλα και αυτή έξω με την πρόφαση να μου φέρει μερικά φορέματα της γιαγιάς να διαλέξω πιο θα φορέσει την μεγάλη μέρα.

Δεν θέλω να αναφέρω τι έγινε στο δωμάτιο διότι είναι σκηνές που ακόμα και εμένα με τάραξαν. Δεν υπέφερα μόνο και μόνο επειδή για εμένα το σώμα δεν έχει αξία μετά θάνατον. Κάποια στιγμή έπιασε το μάτι μου μια κίνηση πίσω μου, ο θείος μου ήταν έτοιμος να μπεί μέσα. Πάλι καλά που τον κράτησα με μια χαζή δικαιολογία στο σαλόνι αλλιώς θα έβλεπε το άψυχο κορμί της μάνας του τυλιγμένο στο σεντόνι να μεταφέρεται σαν σακί μέσα στο ασανσέρ. Θα πέθαινε και αυτός και δεν είχα καν κανονίσει τα απαραίτητα!

Όταν πλέον έφυγαν όλοι από το σπίτι, έμεινα μόνος μου να κοιτάζω το σπίτι της αγαπημένης μου γιαγιάς,

το σπίτι μου μεγάλωσα,

χαμογελούσα,

ήμουν σίγουρος και είμαι ακόμα πως είναι καλύτερα εκεί που είναι.
Το βράδυ βγήκα κανονικά, διασκέδασα, φλέρταρα, ήπια.

Αλλά ακόμα και τώρα που γράφω όλα αυτά, ούτε ένα δάκρυ ,

ούτε μια ανατριχίλα,

ούτε λύπη παρά μόνο αηδία για την αναισθησία μου.

Και παράλληλα μια τεράστια ευγνωμοσύνη σε όποιον μου την προσέφερε.

ΠΥΡΕΤΟΥ ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ

2007-03-08T01:51:00.000+03:00

Καταχρήσεις, κούραση, σωματική αλλά και ψυχολογική,

Δίπλα μου αντιβιώσεις, αντιπυρετικά και ενα πακέτο τσιγάρα

Για άλλη μια φορά ψήνομαι στον πυρετό

Το γουστάρω να σου πω την αλήθεια

Κλείνω τα μάτια

Παίζει σε διαρκή επανάληψη η μουσική απο το 2
εγω παραπαίω μεταξύ πραγματικότητας και παραισθήσεων

Γλυκών παραισθήσεων που μου προσφέρει η θερμοκρασία του σώματός μου

Σε βλέπω δίπλα μου αλλά το πρόσωπό σου δεν φαίνεται

Είσαι εσύ αλλά δεν είσαι

Μυρίζει σαν και εσένα, έχει τη ζέστη του κορμιού σου ,
αποπνέει την αγάπη μου για εσένα

Αλλά δεν είσαι εσύ

Δεν είναι εσύ Είναι ένας άλλος

Ένας άλλος γιατί εσύ έχεις θολώσει

Ψάχνω να βρω το γιατί

Το ξέρω

Όλα με ενοχλούν

Τα ρούχα μου,
τα ελάχιστα κουρέλια που καταϊδρωμένα γρατζουνούν το κορμί μου

Το περιβάλλον,
βαρύ μυρίζει ασθένεια και τσιγάρο και κολόνια

Εσύ που είσαι και δεν είσαι

Εγώ που θέλω να είσαι και δεν θέλω

Η μοναξιά μου

Όταν ήμουν μικρός λάτρευα να αρρωσταίνω

Η μαμά με ξυπνούσε με φεσκοστημμένη πορτοκαλάδα,
μου άλλαζε φανέλα και μου χάιδευε το μέτωπο

Τα χείλη της σαν παγοκύστες δρόσιζαν το ζεστό μου μέτωπο.

Τώρα μόνος,

μακριa

Σε ένα σπίτι άδειο, σε μια κουζίνα που πηγαίνω τρέμοντας
αδυνατώντας να φτιάξω μια πορτοκαλάδα,
μια σούπα,
δεν μου λείπει η μητέρα μου
μου λείπει η αίσθηση ασφαλείας μου θέλω να νιώθω όταν είμαι άρρωστος,
ότι κάποιος νοιάζεται,
ότι κάποιος με έχει έννοια.
Ότι θα με πάρει να δει τι κάνω κάθε ώρα,
να μου θυμίσει ότι πρέπει να πάρω αντιβίωση,
να βάλει και αυτός ξυπνητήρι,
να μου βάλει χέρι αν βγω να πάω για ποτό και αν με ακούσει να καπνίζω,
αλλά όλα αυτά δεν μπορείς να τα ζητάς
και όταν τα ζητάς χάνουν το νόημα τους.
Και ναι δεν είμαστε όλοι ίδιοι ,
εγώ θα το έκανα για κάποιον ,
δεν αντιδρούν όλοι έτσι,
δεν μπορείς να απαιτήσεις να λειτουργούν και να ανησυχού

όλοι με τον ίδιο τρόπο.

Τελικά το βρήκα η κάθε ασθένεια ,
και φέτος είχα πολλές,
απλά με νομιμοποιεί να γκρινιάζω,
να γίνομαι παιδί
αλλά σχεδόν πάντα,
όπως και στη ζωή μου ,
μεγαλώνω απότομα,
φτιάχνω μόνος τη σούπα μου,
ξυπνώ μόνος για την αντιβίωση
και φροντίζω τους άλλους.
Μου αρέσει.
Μέχρι να με κουράσει.
Μέχρι να μην αντέχω άλλο στις σκέψεις….
Οτι είμαι μόνος μου για εμένα

Και μαζί για άλλους.

ΟΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ

2007-03-05T15:00:00.000+03:00

Ενα σαββατοκύριακο διαφορετικό,

καιρό είχα να νιώσω ζωντανός ξανά,

να διασκεδάσω,

να κοιμηθώ νωρίς..το πρωί

όχι επειδή σκεφτόμουν άσχημα πράγματα

αλλα επειδή διασκέδαζα.

Εγινα ξανά αυτός που ήμουν,

θυμάσε;

το είχα πεί,

το είχα υποσχεθεί,

θα ξαναγίνω αυτός που ήμουν.

Οι εξετάσεις μου αναβλήθηκαν.

Οι υποχρεώσεις μου με δέσανε μακριά.

Το αντέχω με δυσκολία.

Θα έρθει η ώρα τους.

Και ξέρω πως δυστυχώς

εγώ θα καθορίσω αυτή την ώρα και όχι άλλος.

Γαμώτο εγώ, όχι άλλος.

ΕΣΠΑΣΕ

2007-03-02T20:03:00.000+03:00

Νιώθω πως φοράω ολόκληρος ένα τεράστιο προφυλακτικό

Η απαίσια μυρωδιά του latex με κάνει να το καταλαβαίνω

Με προστατεύει από αρκετούς κινδύνους

μόνο αν εγώ το χρησιμοποιώ σωστά

Έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα ανθεκτικό παρά την χρήση που του κάνω

Η καπότα μου έσπασε,

Όπως πάντα εκείνη τη στιγμή δεν καταλαβαίνεις,

δεν νιώθεις,

δεν σκέφτεσαι

Συνέχισα παρά το ρίσκο

Και τώρα,

Αναρωτιέμαι

Μήπως;

Και αν;

Μόνο οι εξετάσεις θα δείξουν αν έχω κάτι,
αν κάτι από το οποίο ήμουν προστατευμένος τόσο καιρό
τώρα έχει κάνει φωλιά του το αίμα μου.

Οι εξετάσεις θα γίνουν σύντομα

Τότε θα ξέρω

Τότε θα μάθεις και εσύ

Αλλά τελικά η αναμονή είναι χειρότερη από όποιο αποτέλεσμα.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

2007-03-02T15:14:00.001+03:00

I used to want to change the word

now i just want to live the room with a little dignity

shortbus-the movie

ΟΤΑΝ ΝΕΥΡΙΑΖΩ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ vol.2

2007-02-27T21:55:00.000+03:00

Τελικά όσο και αν προσπαθώ δεν τα καταφέρνω, η επικαιρότητα με αναγκάζει να γράψω, με παίρνει από το χέρι και μου λέει γράψε τι πιστεύεις..άλλη μια φορά ,ένα post όχι σαν τα κανονικά μου από άποψη περιεχομένου και στησίματος αλλά αληθινό όπως όλα..

Η ιστορία όντως επαναλαμβάνεται και αυτό μπορούμε να το παρατηρήσουμε με ευκολία καθημερινά. Οι κοινωνίες εξελίσσονται, μεταβάλλονται, προοδεύουν αλλά η γενετική ανάγκη του ανθρώπινου είδους να υπερισχύει επί των ομοίων του αλλά ακόμα περισσότερο αυτή που το οδηγεί να κατακεραυνώνει και να εξοντώνει οτιδήποτε δεν μπορεί να αντιληφθεί, κάνουν ξανά αισθητή την παρουσία τους.
Μεσαίωνας, γυναίκες οι οποίες δεν έσκυβαν το κεφάλι στις πατριαρχικές επιταγές, γυναίκες με αναπτυγμένη την αίσθηση της αυτοσυντήρησης και βέβαια γυναίκες που δεν ικανοποίησαν τα αρρωστημένα πάθη των διωκτών κατηγορήθηκαν, βασανίστηκαν και τέλος κάηκαν με την κατηγορία της μαγείας.
Αμερική τον προηγούμενο αιώνα, έγχρωμοι δούλοι οι οποίοι αντιλήφθηκαν πως είναι αδύνατον ένας άνθρωπος να έχει υπό την κατοχή του τα δικαιώματα άλλων ανθρώπων, κυνηγήθηκαν , βασανίστηκαν και τέλος κρεμάστηκαν για παραδειγματισμό.
Ευρώπη, πριν από μισό αιώνα, εκατομμύρια άψυχα κορμιά καμένα, δηλητηριασμένα, σαπωνοποιημένα η πεινασμένα κείτονται ως αποτέλεσμα του φόβου ενός ανθρώπου για την θρησκευτική τους επιλογή. Μαρκάρονταν σαν ζώα με αριθμούς και κίτρινα αστέρια, έτσι όπως μαρκάρονταν οι μάγισσες με την πεντάλφα στο πρόσωπο και οι σκλάβοι με αριθμούς στο στήθος.
Ελλάδα 2007, σε μια κοινωνία που θέλει να δείχνει ανεκτική, σε μια κοινωνία που όρια ηθικής δεοντολογίας θέτουν δημοσιογραφίσκοι, σε μια κοινωνία όπου η γιαγιά της γειτονιάς σε φωνάζει αμαρτωλό επειδή το είπε ο Χριστόδουλος, όπου η γιαγιά κατακρίνει ότι βλέπει στην τηλεόραση αλλά ως δια μαγείας όταν μαθαίνει ότι ο Παπάς της παραπάνω γειτονιάς τσιμπούκωνε αγοράκια το ξεχνά και δεν επηρεάζει την πίστη της. Σε αυτή την κοινωνία ανακάλυψαν οι ηθικοί, οι άμεμπτοι, οι γνωρίζοντες το δημόσιο καλό, την ύπαρξη του gaydar. Ναι φίλοι μου, ανακάλυψαν την ρίζα του κακού, την διαφθορά και την ατιμία και παράλληλα ένα νέο τρόπο να μαρκάρουν, να απειλήσουν, να εξολοθρεύσουν αυτό που δεν καταλαβαίνουν, τους ομοφυλόφιλους.
Πλέον φίλοι μου δεν πρέπει να φοβόμαστε μην πέσουμε σε κανένα ψυχασθενή καυλομένο δολοφόνο, αλλά σε κανένα σπιούνο του ρυθμιστή της ζωής μας, του κυρίου Μάκη Τριανταφυλλόπουλου και των λοιπών ερπετών που λειαίνονται τη ζωή μας. Είσαι στρατιωτικός; Είσαι δημόσιος υπάλληλος; Πρέπει να διασυρθείς, να αποπεμφθείς, να γίνεις πρώτο θέμα στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ επειδή ψάχνεις εραστή, επειδή δεν ψωνίζεις Ρωσίδες, επειδή δεν πηδάς τη γυναίκα του πατέρα σου, επειδή δεν παίρνεις την espresso για τις τσόντες με τις σηλικονάτες γκόμενες, επειδή δεν είσαι σαν και αυτούς. Οι κύριοι αυτοί δεν έχουν κάνει ποτέ περιστασιακή χρήση ναρκωτικών, δεν έχουν βάλει ποτέ τα εσώρουχα της γκόμενας τους, δεν έχουν τραβήξει ποτέ μαλακία μπροστά σε έναν υπολογιστή και επειδή εσύ το κάνεις είσαι κατακριτέος.
Είμαστε τελικά απέναντι σε μία νέα δίωξη, σε μια νέα ιερά εξέταση οπου κατά τη διάρκεια της οι ιεροεξεταστές θα προσποιούνται τους gay, θα έχουν κωδικό για το dar και θα μας εκβιάζουν ή θα μας εξευτελίζουν; Μήπως είμαι άλλη μια αδερφή που υπερβάλλω και νομίζω ότι όλοι στρέφονται εναντίον μου μόνο και μόνο επειδή είμαι gay; Μήπως απλά είμαι ένας κανονικός ομοφυλόφιλος νέος, που κυρία μου, δεν έχω διάθεση να διαφθείρω το παιδί σου, δεν φοράω κραγιόν, πηγαίνω στην εκκλησία γιατί κανένας εκτός από τον ίδιο τον Θεό δεν μπορεί να μου πεί ότι είμαι αμαρτωλός, δεν έγινα τέτοιος επειδή με χάιδευε η μαμά μου, η επειδή έπεσα από την κούνια, η φωνή μου είναι βαριά το παρουσιαστικό μου κανονικό, σκέφτομαι όπως και ο άντρας σου το σεξ πάνω από τη μισή μέρα , αγαπώ τον άνθρωπο μου, πονάω για αυτόν, μήπως είμαι στο dar επειδή το θέλω; η μήπως επειδή εσύ με αναγκάζεις; τελικά όλες η μανάδες με τη γέννα παίρνουν δώρο μια κασέτα που όταν τους πούν ότι το παιδί τους γουστάρει αγοράκια αρχίζουν το ίδιο κλισέ δακρύβρεχτο μονόλογο; γιατί καυλώνει ο άντρας σου βλέποντας γυναίκες να γλείφονται ενώ ότι κάνω εγώ με το αγόρι μου είναι ανωμαλία; Εμένα κυρία μου δεν με χτυπάει ο άντρας μου, δεν μεγαλώνω όπως νάναι τα παιδία μου ,διοτι αν τα μεγάλωνα θα ήταν από συνειδητή επιλογή και όχι επειδή με γκάστρωσε ο πρώτος τυχόντας, εγώ κύριέ μου δεν γουστάρω να τρέχω πίσω από ότι έχει βυζιά και φοράει τακούνι, εγώ κύριε μου δεν κάθομαι να σου λέω πόσο γαμάτη ήταν η πίπα που μου πήρε ο τάδε, αλλα ακούω για τη Σβετλάνα, εγώ κύριε μου όσο και αν με ζηλεύεις, επειδή εσύ δεν είσαι, είμαι ευτυχισμένος και πραγματικά γράφω στα αρχίδια μου τι πιστεύεις εσύ και ο καθένας σας. Θα πετύχω στη ζωή μου, θα αγαπήσω τον άνθρωπό μου, δεν θα βασανίσω τα παιδία μου αν αποφασίσω να κάνω και πάντα θα είμαι καλύτερος επειδή απλά δεν θα κρίνω εσένα και κανένα άλλο, θα κοιτάω τη δουλεία μου.
Και η ατάκα στη ζωή μου είναι μία, ΄΄αν δεν τον βάζω στον δικό σου κώλο, να μην σε νοιάζει σε ποιανού τον βάζω΄΄

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΚΗ, ΣΕΙΡΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

2007-02-27T14:00:00.000+03:00

Αυτές τις ημέρες νιώθω πως δεν μπορώ να μιλήσω,
Δεν μπορώ να συγκεντρώσω τις σκέψεις μου σε ένα συγκεκριμένο θέμα
Ακροβατώ
Μέρα, νύχτα, προχωρώ σε ένα τεντωμένο σκοινί
Ακροβατώ και γύρω γύρω τα παιδάκια χειροκροτούν και ζητάνε να βγουν φωτογραφία με το λιονταράκι
Ο φίλος μου ο παλιάτσος είναι μαζί μου, ακροβατούμε μαζί
Είμαστε ένα
Γελάμε το ίδιο γέλιο μα κλαίμε χωριστά δάκρια
Φοβάμαι
Φοβάμαι πως η πτώση είναι κοντά
Θα χάσω την πολυδιαφημισμένη ισορροπία μου
Θα πέσω και δεν ξέρω τι θα γίνει διότι δεν έχω πέσει ποτέ
Στήριξε με
Κράτα με

Περπατώ ξιπόλητος σε λεωφόρους από ξυράφια
Επί ξηρού ακμής οδεύω
Βλέπω την όαση της ευτυχίας η την μπερδεύω με μιράζ απόγνωσης;
Συνέρχομαι
Κοιτώ έξω από το παράθυρο
Η φύση έχει αποπροσανατολιστεί όπως και εγώ
Καταχείμωνο και οι αμυγδαλιές έχουν ανθίσει
Ανθίζω και εγώ αλλά ελλοχεύει ο πούστης ο χιονιάς και ξέρεις..
Αν παγώσει το πρώτο μπουμπούκι, πάει η χρονιά
Και εγώ δεν είμαι αγρότης να πληρωθώ την επιδότηση βγάλω δεν βγάλω.

Ψάχνω να βρώ το mute του μυαλού μου
Δεν έχουμε; γιατί ρε γαμώτω
Πως θα το κάνω να πάψει να με βιάζει;

Βγήκα στον κήπο, κάθισα και άφησα τη βροχή, χιονόνερο να με καλύψει
Έχει κρύο τουλάχιστον 2 βαθμούς και εγώ είμαι γυμνός χαράματα και λούζομαι με βροχή
Η φλόγα που έχω μέσα μου δεν αφήνει την βροχή να με αγγίξει, εξατμίζεται.
Εξατμίζομαι και εγώ, διασπώμαι στις πρώτες μου ύλες και μετά ξανασυμπυκνώνομαι

Είμαι ένα ολοκληρωμένο τίποτα και ένα μισό τα πάντα

Αλυσίδες δεν έχω, συρματόπλεγμα και χειροπέδες
Δεν τα έχω σου λέω
Έχω αγάπη, έχω διάθεση για όλα εκτός από το να δεσμεύσω

Νιώθω σαν την γριά του Ρίτσου, έβαλα μέχρι και τη σονάτα να ακούσω
Τώρα αντιλαμβάνομαι πως μπορείς να δείς τους τοίχους να χορεύουν

Δεν παίρνω ναρκωτικά όχι, από επιλλογή..μια χαρά μαστουρωμένος είμαι και μόνος μου
Γύρω μου βλέμματα,
Οι φωτογραφίες ζωντανεύουν και τα βλέμματα άλλοτε επικριτικά άλλοτε περηφάνιας με βαραίνουν

Είμαι καλά…ο παλιάτσος είναι δυνατός
Γελάω
Φτάνει
Αυτά
Όχι αλλά για σήμερα
Για αύριο
Για όσο

ΟΤΑΝ ΝΕΥΡΙΑΖΩ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ...

2007-02-23T21:07:00.000+03:00

Εχω κάνει μεγάλες προσπάθειες να κρατήσω το blog μου μακριά απο τις πολιτικές κοινωνικές μου ιδεολγίες και πιστεύω. Αυτή τη φορά θα κάνω μια εξαίρεση διοτι θεωρώ πως το θέμα που διαπραγματεύομαι παρακάτω είναι ανάγκη να δημοσιευθεί..

Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ

Δημοκρατία, μια λέξη, μια έννοια, μια ιδέα στο όνομα της οποίας έχουν γίνει αγώνες και μάχες. Οι Έλληνες είμαστε υπερήφανοι για τον όρο που δημιούργησαν οι πρόγονοί μας και κυριαρχεί σαν το ίστατο αγαθό σε κάθε ‘’πολιτισμένο’’κράτος.
Ας δούμε σήμερα όμως, στην Ελλάδα της νέας χιλιετίας, τι έχει καταντήσει να νοείται ως δημοκρατία.
Παρατηρώντας τα γεγονότα μόνο του τελευταίου μήνα μπορούμε ευκόλως να λάβουμε μια γεύση του τι είναι ή καλύτερα του τι οδηγήσαμε να είναι το απόλυτο ιδανικό της δημοκρατίας.
Εν ονόματι αυτής και της δυνατότητας που παρέχει για ελευθεροστομία και ελευθεροτυπία, μια νέα γενιά δικτατόρων, εξευτελίζουν, πλιατσικολογούν και ευτελίζουν προσωπικές στιγμές, ανθρώπινα δράματα καθώς και την ίδια την ανθρώπινη προσωπικότητα. Παραδείγματα όπως αυτό του αειμνήστου Ιωάννη Βαρθολομαίου οφείλουν να ληφθούν σοβαρά υπόψιν όχι μόνο ως παραδείγματα προς αποφυγή αλλά κυρίως ως προοικονομία του τι μέλλει γεννέσθαι.
Η δημοσιογραφία του σήμερα απέχει κατά πολύ της ηθικής δημοσιογραφίας και αυτό είναι ένα αποτέλεσμα επι του οποίου όλοι έχουμε σοβαρό μερίδιο ευθύνης. Τα ΜΜΕ στο ανελέητα ανταγωνιστικό τους περιβάλλον έχουν μεταθέσει το τι εστί είδηση στο τι πουλάει ως είδηση. Η είδηση αυτή καθαυτή του θανάτου του Διοικητή του ΙΚΑ , με τον τρόπο που αυτός επήλθε καθώς ακόμα και τα οικονομικά σκάνδαλα τα οποία ίσως υποβόσκουν θα έπρεπε να είναι το βασικό και το μόνο θέμα συζήτησης. Ανταυτού όμως τα σαρκοβόρα ΜΜΕ επιδόθηκαν σε ένα άνευ προηγουμένου κυνήγι κεφαλών και κατασπαραγμού της προσωπικότητας των άμεσα και έμμεσα εμπλεκομένων στην υπόθεση. Οι αναφορές για το αν το θύμα είχε καταναλώσει χάπι για να βοηθήσει τη στύση του, το γεγονός ότι το εσώρουχό του ήταν ανάποδα καθώς και άλλες τέτοιες λεπτομέρειες που ανακοινώθηκαν δεν αποτελούν σε καμία περίπτωση είδηση ,αποτελούν εξευτελισμό των εμπλεκομένων καθώς και των κυρίων, κυρίων που ελαφρά την καρδία και δίχως ίχνος ρεαλισμού έλαβαν τη λίθο και άρχισαν να χτυπούν με λαϊκίστικες παραφωνίες και κορώνες δήθεν ηθικής. Ποιος από αυτούς συλλογίστηκε την σύζυγο και τα παιδία του θύματος, οι οποίοι πέραν το γεγονότος αυτού καθαυτού του θανάτου του ανθρώπου τους, είναι υποχρεωμένοι να έρχονται αντιμέτωποι με λεπτομέρειες που εξευτελίζουν τον νεκρό αλλά κυρίως τους ίδιους; Η σύζυγος με περίσσια αίσθηση περηφάνιας και αυτοσυγκράτησης εμφανίστηκε στην κηδεία και υπομένει τόσο καιρό τη βαρβαρότητα της αυτοαποκαλούμενης ενημέρωσης του πολίτη.
Δεν θα μπω καν στη διαδικασία να ασχοληθώ με το ποιόν των ανθρώπων που φιλοξενούνται στα παράθυρα των δελτίων ειδήσεων, θα τους παρομοιάσω μονάχα με τα παράθυρα στις γειτονιές της παλιάς Αθήνας όπου οι μη έχοντας άλλη ασχολία ενδιαφέρονταν και κριτίκαραν τη ζωή άλλων. Μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση οι άνθρωποι της σύγχρονης ‘’γειτονιάς’’ δεν έχουν το δικαιολογητικό της έλλειψης παιδείας, ούτε της ανοησίας ενώ επιπλέον χρεώνονται με το βάρος των παχυλών αμοιβών τους και των κομματικών τους διαταγών. Αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι εξευτελίζουν κάθε ίχνος ηθικής, που αγνοούν τον νόμο της Αρχαίας Ελλάδος περί υστεροφημίας και τον συνταγματικά κατοχυρωμένο ακόμα και τώρα νόμο περί υβρίσεως νεκρού. Ποιο δικαστήριο θα τολμήσει να τους καλέσει να απολογηθούν τη στιγμή που οι κατηγορούμενοι πριν λίγους μήνες τείνοντας τον δείκτη του δεξιού τους χεριού υποδείκνυαν και καθαιρούσαν δικαστικούς;
Ποιος θα τολμήσει να επωμιστεί το βάρος να τους κατηγορήσει ως δικτάτορες; Ως εξουσία η οποία επιβάλλει με το ζόρι τα θέλω της; Ως εξουσία μη αιρετή από το λαό, η οποία όμως τον διοικεί; Ποιος από εσάς ψήφησε τον κύριο Τριανταφυλλόπουλο ως Δημόσιο Κατήγορο; Τους κυρίους Τράγκα και Κακαουνάκη ως Υπουργούς Ηθικής; Και ας μην μένουμε στους δημοσιογράφους μόνο. Ποιος από εσάς ψήφησε τον κύριο Λαζόπουλο ως Υπερασπιστή της Αναρχικής Αριστεράς; Ως προστάτη του ΔΙΚΤΥΟΥ; Τι γνωρίζουν οι κύριοι αυτοί από ηθική, αριστερά καθώς και νομιμότητα; Άτοπα ερωτήματα των οποίων οι απαντήσεις είναι προφανείς. ΕΜΕΙΣ. Ναι κύριοι εμείς είμαστε αυτοί που δεν τους μποϊκοτάρουμε, εμείς τους επιτρέπουμε να εισβάλουν καθημερινά στις ζωές μας. Εμείς επαληθεύουμε τον προφήτη Τζωρτζ Οργουελ.
Ας αναλογιστούμε πως σήμερα εισβάλουν απλά μέσω της τηλεόρασης, αν αύριο εμείς ή μάλλον κάποιος συγγενείς μας μπει στη δίνη του μένους τους, εμάς ποιος θα μας προστατέψει; Θα αποτελέσουμε τις ‘’παράπλευρες απώλειες’’ όπως πολλοί μέχρι τώρα, όπως η σύζυγος και τα παιδία του Ιωάννη Βαρθολομαίου, όπως η κόρη του Δολοφόνου του Αγρινίου και πολλοί άλλοι. Άνθρωποι οι οποίοι δεν προστατεύονται από κανέναν, αποτελούν θύματα στο βωμό της δήθεν ενημέρωσης , και αργότερα όταν τα φώτα στραφούν αλλού, αυτοί απομένουν μόνοι, εξευτελισμένοι, σταμπαρισμένοι όχι με κίτρινο αστέρι και έναν αριθμό αλλά με κάτι που τα θυμίζει.

<<Η Δημοκρατία έχει πολλά ελαττώματα, απλά δεν έχουμε βρει καλύτερο πολίτευμα να την αντικαταστήσουμε.- Ουινστον Τσώρτσιλ>>

TANTI AUGURI PER IL TUO COMPLEANO!

2007-02-23T12:44:00.000+03:00

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΥΤΙΜΕ ΜΟΥ...

ΣΕ ΑΓΑΠΩ ΠΟΛΥ

ΚΑΙ ΝΑ ΘΥΜΣΑΙ ΠΩΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΣΟΥ 2+5=7

ΟΤΑΝ ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΜΕ ΞΕΠΕΡΝΟΥΝ

2007-02-22T13:39:00.000+03:00

Ίσως εκείνο που ζητάς

εγώ να μην το έχω

κι απ' ό,τι ονειρεύτηκες

εγώ πολύ ν' απέχω.

Ίσως να μη σου φτάνω εγώ

γιατί πολλά ζητούσες

μα θα 'ταν όλα αλλιώτικα

αν λίγο μ' αγαπούσες.

Μη μ' αποφεύγεις μάτια μου

μη με κοιτάς σα ξένo

ζωή που δε μοιράζεται

είναι ζωή κλεμμένη.

Ίσως να σε κρατάει εδώ

μονάχα η συνήθεια

μα όσα κι αν μου 'πες ψέμματα

σ' αγάπησα στ' αλήθεια.

Σταμάτης Σπανουδάκης& Ελευθερία Αρβανιτάκη

Ζωή Κλεμμένη

ΒΟΥΤΙΑ ΣΤΟ ΚΕΝΟ

2007-02-22T01:03:00.000+03:00

Είναι μια απο αυτές τις σιχαμένες ημέρες..

απο αυτές που νιώθεις μια νοθρότητα να σε αγκαλιάζει,

μια απάθεια να χαρακτηρίζει κάθε σου κίνηση,

μια μελαγχολία να κάνει αισθητή την παρουσία της στον χώρο,

όλα αυτά χωρίς κάποια αιτία..

Πήρα καινούργιο πακέτο τσιγγάρα,

κοιταξα στον καθρεύτη και κριτίκαρα κάθε ατέλεια,

έβαλα όπως συχνά τελευταία στο πικ απ εναν δίσκο του Μάνου

και μετά απο καιρό έβαλα ένα ουισκάκι..

Ενα ταξίδι ξεκινούσε,

μια βουτιά σε όσα κρατώ κρυμμένα μέχρι να γεμίσει ο χώρος

και να παλεύουν να βγούν έξω..

Πετυχημένος στη σχολή μου,

ακόμα πιο πετυχημένος στο φλέρτ μου με την πολιτική,

δεν έχω οικονομικό πρόβλημα,

έχω ενα ωραίο σπίτι και ωραία πράγματα γύρω μου,

κατα πως λένε είμαι καλό παιδι,

κατα πως λένε είμαι απόλυτα ερωτευσιμος,

κατα πως λένε είμαι ευχάριστη παρέα,

αλλά...

κάτι λείπει ή μαλλον κάτι χαλάει τη συνταγή..

αγαπώ τη μαγειρική και ειδικά την ζαχαροπλαστική

ξέρεις γιατι τα αυγά τα βάζεις ένα -ένα στο κείκ?

διοτι αν ένα είναι χαλασμένο, καταστρέφονται όλα τα φίνα υλικά σου.

έτσι και με την προσωπική μου συνταγή,

ένα βασικό υλικό είναι χαλασμένο

και τα κάνει όλα να φαίνονται επικίνδυνα..

είναι η αγάπη

όλοι μου οι φίλοι είναι επιφανιακοί

επειδή εγώ το επέλεξα

όλοι μου οι εραστές είναι μακριά

επειδή μάλλον εγώ το προκάλεσα

η μεγάλη μου αγάπη ζεί με τεχνητά μέσα

επειδή εκείνη το επέλεξε

ενας καλός φίλος μου φέρνει πλέον αηδία

επειδή εκείνος το προκάλεσε

βλέπεις; η αγάπη σε κάθε μορφή της

είναι χαλασμένη

αλλα όχι πάντα εξαιτίας δικών μου επιλλογών.

Μένω με την παρέα του αριστείου μου,

με την παρέα πολιτικών να μου σφίγκουν το χέρι σε φωτογραφίες

με την παρέα των Montblanc και των Ferragamo μου

με την παρέα των καναπέδων και του Starrbucks καφέ φίλτρου μου

με την παρέα του Μάνου και του Ουίσκι μου,

με την παρέα του πακέτου μου, τα ανάβω όπως το κοριτσάκι με τα σπίρτα για να ζεσταθώ, μα μέσα τους βλέπω όνειρα και τελικά το πακέτο τελειώνει...

ετσι τελειώσε και αυτή η βουτία, χωρίς αποτέλεσμα, χωρίς συμπέρασμα

μόνο με την ίδια ελεεινή αίσθηση...

ΟΝΕΙΡΟΠΑΓΙΔΑ

2007-02-21T03:00:00.000+03:00

Ονειροπαγίδα θα πάρω και θα κρεμάσω

πάνω απο το άδειο διπλό μου κρεβατι,

μια κρύα φυλακή για τα ζεστά μου όνειρα.

Θα τα κλείσω μέσα ,να μην με τιμωρούν κάθε νύχτα.

Έρχεσαι τις νύχτες και με ταξιδεύεις στην αγκαλία σου,

με απαγάγεις με τα φιλία σου,

με φιμώνεις με τα σαγαπώ σου.

Ερχονται κάθε νύχτα για να μου δείξουν

πόσο υπέροχα πολύπλοκη θα ήταν η ζωή μου μαζί σου.

Για να μου δείξουν πως είναι

να είσαι με αυτόν που έχει στο σπίτι του την καρδιά σου.

Φαντάσου πόσο σε αγαπώ που δεν αντέχω

να βλέπω όνειρα που μας δείχνουν μαζί,

δεν αντέχω να μη ζώ αυτό που θα ήθελα

και να ζώ αυτό που πονάει.

Μα όχι,

θα σπάσω ένα ένα τα κομμάτια της το πρωί,

να ρουφίξω λίγο απο το αίμα της,

να ζήσω μέρα αυτά που γίνονται τη νύχτα,

την θέλω να φυλάει αυτά που βλέπω

και να μου τα δείχνει το πρωί.

Είσαι η μέρα και η νύχτα μου..

Τα όνειρα και οι εφιάλτες μου..

Οι χαρές και ο πόνος μου..

Μα τι άλλο σημαίνει αυτό;

παρά αγάπη;

ΣΤΙΓΜΕΣ ΣΑΝ ΚΑΙ ΑΥΤΗ

2007-02-18T23:26:00.000+03:00

Είναι στιγμές σαν και αυτή,

στιγμές που με κάνουν να αντιλαμβάνομαι την σαπουνόφουσκα μέσα στην οποία ζώ.

Μου είπες πως γράφω υπέροχα, καταραμένα, σε ευχαριστώ μα...

μα είναι στιγμές σαν και αυτή που διάβασα το post σου που αντιλαμβάνομαι

πόσο κενά είναι όσα γράφω.

Καταπιάνομαι με τον έρωτα, την απογοήτευση,

στεναχωριέμαι που αυτός που αγαπώ δεν με θέλει, η μάλλον συγκρατιέται,

βρίζω τη μοίρα που με έφερε κοντά του και που δεν το έκανε αργότερα

αλλα...

στιγμές σαν και αυτή με κάνουν να καταλαβαίνω...

περισσότερο να θυμάμαι..

πόσα πέρασα όταν πέθανε ο πατέρας μου μπροστά στα τότε αθώα παιδικά μάτια μου,

πώς μικρό παιδάκι ακώνιζα τα νύχια μου και νιαούριζα διοτι δεν μπορούσα να βρηχηθώ

σε αυτούς που πλήγωναν την μάνα μου,

πώς βαφτίστηκα αρχηγός της και την απάλαξα απο τις έγνοιες.

και όλα αυτά πρίν κλείσω τα 18

τώρα όλα είναι πίσω,

έχω μείνει να ενδιαφερομαι μόνο για τους έρωτες μου, για τα χόμπι μου

έχω μείνει με ενα μεγάλο όπλο, το όπλο της λήθης.

Νιώθω τυχερός που πλέον δεν πονάω οταν πεθαίνει κάποιος διοτι πολύ απλα το συνήθισα,

και μην ακούς αυτούς που λένε πως δεν συνηθιζεται, ολα είναι θέμα επανάληψης.

Νιωθω τυχερός που πλέον έχω την πολυτέλεια να μην ενδιαφέρομαι, να είμαι αναίσθητος όπως με κατηγορούν. Εγινα σκληρός, ήμουν μόνος, επιβίωσα.

Παρόλα αυτά κατι τέτοιες στιγμές με κάνουν να αντιλαμβάνομαι πως είμαι ανίκανος να σταθώ σε κάποιον που περνάει δύσκολα.

Ολα αυτά λοιπόν διοτι εξαιτ'ίας της απάθειας μου προς το θάνατο και τις αρρώστειες, δεν μπορώ να πώ κάτι γλυκό, συμπονετικό, δεν μπορώ να πώ στον άλλο να νιώσει καλύτερα διοτι εμένα όταν μου το έλεγαν τους έβριζα.

Ολα αυτα ειναι απλά μια γλυκιά αγκαλία στον alex a. ο οποίος με συγκίνησε με το comment του, μου θύμισε τα παλιά με τα post του και με έκανε να γουστάρω που τα αντιμετωπίζει τόσο αριστοκρατικά..

τον αγαπάς alex είναι ο πατέρας σου, και έστω και αν θα έπρεπε αυτός να είναι ο αγγελός σου, εσυ προσπάθησε να να μην είσαι σαν και αυτόν, καλά έκανες..θα το δεί κάποια στιγμή και θα είναι υπερήφανος για εσένα.

στέκεσαι όπως πρέπει σε εκείνη, και ας σε πρίζει, ναι θα σε φτάσει στο αμήν, αλλα ακου με ..όταν θα έρθει εκείνη η ώρα δεν θα θυμάσαι την κούραση που νίωθεις για αυτήν θα νίωθεις μια γαλήνη..

αγάπα το μωρό σου και να νιώθεις ευλογημένος που τον έχεις δίπλα σου..είναι η οικογένεια που εσυ διαλέγεις για εσένα..

και μην ξεχνάς ποτέ να χαμογελάς, στο φινάλε κάνει πάντα τους άλλους να ανησυχούν!

ΜΙΑ ΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ

2007-02-14T01:08:00.000+03:00

Μικρέ μπάσταρδε,

εσύ φταίς για ΟΛΑ!

Να σε γιορτάσω;

μηπως θα έπρεπε να σε σκοτώσω καλύτερα και να χορέψω

κλαίγοντας πατώντας πάνω στα καμμένα φτερά σου;

Εσύ που με αναγκάζεις να ζώ τις πιο χαρούμενες και τις πιό θλιβερές στιγμές μου σε μια δοσολογία που μόνο άδικη μπορώ να την πω!

Εσυ που με κάνεις να πετάω δανείζοντάς μου τα φτερά σου, αλλα σκάς στα γέλια κάθε φορά που πέφτω απότομα και σπάω τα μούτρα μου!

Εσύ που με κάνεις να λαχταρώ, να καρτερώ ενα φιλί, εκεί που φιλί δεν θα έρθει!

Ε λοιπόν , την ημέρα της γιορτής σου το δώρο μου θα είναι μια ευχή και κατάρα μαζί.

Ευχομαι ρε μαλακισμένο να είσαι πάντα ερωτευμένος

και να περνάς όσα περνώ εγώ

για όλη την αιωνιότητα την οποία υποτίθεται πως ζείς.

Αντε τράβα τώρα τις ξανθιές σου τούφες επειδή δεν σου μιλάει

και μάδα ένα ένα τα πούπουλα απο τα φτερά σου να δείς αν σε αγαπάει..

ετσί να δείς και εσύ τη γλύκα!

ΘΥΜΑΜΑΙ

2007-02-13T03:21:00.000+03:00

ΚΑΛΗΜΕΡΑ...

αλλη μια ημέρα που αξίζει να σε αγαπούν...

εκτύπωσέ το και βάλτο κάπου να το βλέπεις κάθε μέρα...

θυμάμαι

ΑΝΩΝΥΜΟ

2007-02-11T02:42:00.000+03:00

Είναι ένα συναίσθημα που δεν μπορώ να ονομάσω,

ενας συνδιασμός αισθήσεων, σκέψεων και καταστάσεων.

Ενα σφίξιμο στο στομάχι, σαν να έχω να φάω μέρες.

Ενα αίσθημα πίεσης στο στήθος, σαν να πατάει κάποιος πάνω μου.

Μια τάση να κλάψω ,χωρίς να έχω δάκρια.

Μια τάση απομόνωσης τη στιγμή που έχω ανάγκη να είμαι με κόσμο.

Μία τάση φυγής, χωρίς να ξέρω που να πάω.

Έχω όσα επιθυμώ, μα πάντα κάτι λύπει.

Ενα αίσθημα κενού που δεν καλύπτεται με τίποτα.

Νίωθω πως κοροιδεύω τον εαυτό μου αλλα συνεχίζω ,όχι να ελπίζω, απλά να παίζω.

Πρώτη φορά στη ζωή μου νίωθω τόσο μόνος, ενώ γύρω μου υπάρχει τόσος κόσμος.

Θέλω μια αγκαλιά ,αλλα το κόστος της είναι πολύ ακριβό.

Θέλω έναν λόγο αγάπης, αλλα πλέον νιώθω οτι είναι για να είναι, χωρίς ουσία.

Νιώθω οργή, αγάπη, ρωτάω γιατί, τελικά είναι δύσκολο να σκεφτούν όλοι σαν και εμένα.

Και λογικό...

Τι θέλω;

Ισως θέλω να γαμηθώ με το πρώτο όμορφο αγόρι που θα δώ.

Μπάαα

Ζηλέυω αυτούς που πηδιούνται χωρίς συναίσθημα, αλλα νιώθω τυχερός που δεν το κάνω.

Ισως θέλω να αφοσιωθώ στη δουλεία μου.

Μπάαα

Αν το κάνω θα χάσω κάθε ίχνος ανθρωπισμού που έχω.

Ισως θέλω να γνωρίσω κάποιον και να ειμαι μαζί του.

Μπάαα

Το θέλω αλλα φοβάμαι πως θα πληρώσει φορτίο που δεν φταίει.

Ισως θέλω να φύγω ένα ταξίδι.

Μπάαα

Ξέρω οτι όπου και να πάω το γαμημένο το μυαλό μου θα με ακολουθεί.

Ισως απλά θέλω να δείξει κάποιος το ενδιαφέρον που δείχνω εγώ για όλους.

Μπάαα

Κανένας απο αυτούς που θα το ήθελα δεν είναι πρόθυμος να ξοδέψει ένα σαββατοκύριακο για να μου κάνει έκπληξη.

Ισως θέλω να με πονέσεις περισσότερο απο ότι την προηγούμενη εβδομάδα για να σε ξεχάσω.

Μπάαα

Δεν θα το έκανες ποτέ, ξανά...

Ισως πρέπει να γίνω και εγώ καθίκι όπως όλοι και να κοιτάω μόνο τα δικά μου θέλω.

Μπάαα

Το έχω ξαναπεί, δεν θα γίνω εγώ σαν αυτούς.

Ισως πρέπει να σταματήσω να γράφω αυτό το post διοτι γράφοντας ανακαλύπτω πόσα θέλω

Ναι αυτό θα κάνω, και για μια ακόμη φορά δεν βρήκα όνομα για το κωλοσυναίσθημα που νιώθω ή όχι;

Λέω να το ονομάσω ''μοναξία με δόσεις πλήθους'' (το έχεις νιώσει και εσύ μαλλον).

Αυτό είναι..θα περάσει..θα γίνω παλι αυτός που ήμουν..θα γελάω ξανά αληθινά.

Σήμερα καίνε τον βασιλιά καρνάβαλο, ε εγώ θα κάψω τη μαυρίλα μου..
και αυτό δεν το διαπραγματεύομαι.

ΟΤΑΝ ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΜΕ ΞΕΠΕΡΝΟΥΝ

2007-02-06T16:57:00.000+03:00

Απόψε η αγάπη μας, θα γίνει ένα τραγούδι,

στα αστέρια θα φτάσει εκεί ψηλά ,ζωής, λευκό λουλούδι.

Μη με ρωτάς γιατί πονώ, τα ματια σου όταν κοιτάζω,

βαθία κρυμένο μυστικό, το βλέμμα σου φορώ και αλλάζω.

Πίστεψα και άφησα αλλη μια φορά,

τη φωτιά της ψυχης ,να με αγγίζει ξανα

με πράγματα ,λόγια ,δικά μας, μοναδικά.

Μιας αγάπης η βροχή ξεκινά.

Μή σταματάς...

Στα όνειρά μας έρχεται, τα δίνει και τα πέρνει,

δεν ξέρω αν θα αντέξουμε σε αυτό ,το κάτι, που μας δένει.

Το χέρι μου στο στήθος σου, χαράζει μιαν αλήθεια,

στο βάθος του ορίζοντα, ο έρωτας δεν γίνεται συνήθεια.

Πίστεψα και άφησα άλλη μια φορά,

τη φωτιά της ψυχής, να σε αγγίξει ξανά

με πράγματα, λόγια, δικά μας μοναδικά.

Μιας αγάπης η βροχή σταματά.

Μή σταματάς...

Τάνια Τσανακλιδου& Μιχάλης Δέλτα

Μια αγάπη μικρή

ΟΤΑΝ ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΜΕ ΞΕΠΕΡΝΟΥΝ

2007-02-06T16:25:00.000+03:00

Τα φέραμε από δω, τα φέραμε από κει

άντε ξανά τα ίδια,τα ίδια απ' την αρχή

τα φέραμε από δω ,τα φέραμε από κει

εγώ ξανά στο τίποτα ,στο γενικά εσύ στο γενικά

Νύχτες δίχως όνομα ,νύχτες χωρίς σκοπό

χαμένοι από χέρι ,χαμένοι και οι δυο
ανόητες αγάπες ,ανόητα φιλιά

λόγια λόγια λόγια ,λόγια ψεύτικα

Τώρα τι να σου πω ,τι να μου πεις κι εμένα

έτσι όπως παίξαμε κι οι δυο ,με ζάρια πειραγμένα

τα φέραμε από δω ,τα φέραμε από κει

εγώ ξανά στο τίποτα ,στο γενικά εσύ στο γενικά

Νύχτες δίχως όνομα ,νύχτες χωρίς σκοπό

χαμένοι από χέρι ,χαμένοι και οι δυο

ανόητες αγάπες ,ανόητα φιλιά

λόγια λόγια λόγια, λόγια ψεύτικα

Χάρης &Πάνος Κατσιμίχα

Ανόητες αγάπες

ΔΑΚΡΥ ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ

2007-02-05T21:49:00.000+03:00

Κύλα υγρό της κάθαρσης, κάψε τα μάτια μου,

προσπέρασε το πρόσωπό μου και φθάσε καυτό στα χέρια μου,

εσύ δάκρυ πικρό.

Ισως αυτό χρειαζόμουν τελικά

εναν μεγάλο απρόσμενο πόνο

συγχώρα με που θα στον χρεώσω

στον χρεώνω για να παψω να σε αγαπώ οπως πρώτα

Δεν θέλω να ξέρω τίποτα

Θέλω η μνήμη να κολλήσει στο παρέλθόν

θελω να μην θυμάμαι να να ρωτάω το παρόν.

Βοήθα δακρυ, τι σκατά κάνεις και μόνο κυλάς;

πνίξε τον πόνο, πνίξε τις μνήμες,

κρατα τα κάτω απο την επιφάνεια της μνήμης αλλα μην τα σβήσεις ποτε.

ΚΑΘΑΡΣΗ

2007-02-05T13:49:00.000+03:00

καθαρση

ΣΥΛΛΕΚΤΗΣ

2007-02-03T00:30:00.000+03:00

ειμαι συλλέκτης

συλλέγω απογητεύσεις

συλλέγω πόνο

συλλέγω άχαριστία.

μια μέρα θα κάνω ένα μουσείο

θα το γεμίσω με τη συλλογή μου

θα μπορέί να την δεί ο καθένας

δεν θα έχει εισητήριο, θα είναι δωρεάν.

οταν το κάνω αυτό

θα είμαι χαρούμενος

θα έχω πάρει την εκδίκησή μου

θα τους κάνω να πονέσουν όπως με πόνεσαν.

μα τελικά δεν θα πονέσουν αυτοί

θα πονέσουν οι επισκέπτες μου

δεν είναι σωστό να πληρώνουν αυτοί τα σπασμένα

τα πλήρωσα και εγώ και δεν μου άξιζε.

σήμερα με πόνο έκαψα τη συλλογή μου

εξαφάνισα κάθε κομμάτι της

δεν είμαι εγώ σαν αυτούς

να χρεώνω σε τρίτους όσα μου προκάλλεσαν άλλοι.

ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΩ ΠΟΤΕ ΣΑΝ ΑΥΤΟΥΣ

πληγώστε με όσο θέλετε

τουλάχιστον έτσι ξέρω πως αξίζω

διοτι πολύ απλά ακόμα νίωθω

και είναι υπέροχο να νιώθεις.

ΦΤΕΡΑ ΑΛΛΑΓΗΣ

2007-02-01T17:16:00.000+03:00

Το τηλέφωνο έκλεισε και το αγόρι προσπαθούσε να καταλάβει τι είχε μόλις γίνει,

του το είπε όσο πιο πλάγια γινόταν, δεν ήταν πλέον μαζι.

θελω να βγάλω φτερά, να πετάξω μακριά σου

Μα αν δεν είναι πλέον μαζί γιατι δείχνει σαν να είναι;

Μα δεν είναι νεο αυτό, απο καιρό δεν είναι μαζί, δεν μπορεί να προσδιορίσει απο πότε

αλλα ένα ενδόμυχο συναίσθημα του το επιβεβαιώνει.

Και τότε τόσο καιρό τι κάνανε παρέα;

Συντηρούσαν τεχνητά κάτι που είχε σβήσει απο καιρό.

ΟΧΙ δεν μπορεί να το δεχθεί, ήταν κάτι άλλο.

Δεν ήταν κάτι συνηθησμένο αλλα δεν ήταν και κατι νεκρό.

Τα φτερά μου θα με βοηθήσουν να ξεχάσω, ο θόρυβος που θα κάνουν σαν χτυπούν θα καλύπτει την ανάμνηση της φωνής σου

Δεν περίμενε οτι θα είχε άλλη κατάληξη αλλα όπως πάντα το σόκ είναι μεγάλο,

περνάνε πολλά απο το μυαλό του.

Μα τι σκατα; δεν άξιζε; δεν έδωσε; δεν πήρε; τι πήγε στραβά;

θέλει απαντήσεις, απαντήσεις που ξέρει πως δεν θα πάρει ποτε

θα μείνει με την αμφιβολια, την ανασφάλεια.

ΟΧΙ μέσα του ξέρει όλες τις απαντήσεις απλά είναι εγωιστής και θέλει να τον ακούσει να του τις λέει.

Θα είναι φτιαγμένα απο λουλούδια για να μυρίζουν έντονο άρωμα που θα καλύπτει την ανάμνηση του αρώματός σου.

Κάθεται και σκεφτεται πιο λογικά, ήξερε τι έκανε όταν αποφάσισε να συνεχίσει τη βόλτα με το τρενάκι, πάνω κατω, πάνω κατω ,πάνω κάτω.

Δεν πρέπει να κατηγορεί κανέναν, δεν φταίει ποτέ μόνο ο ένας.

Και τώρα; που ακόμα θέλει να ακούει τη φωνή του, να μυρίζει το άρωμά του, να χάνεται στην αγκαλιά του;

Τώρα θα πέσει για ύπνο, είναι αργά, ενας καλός ύπνος πάντα βοηθάει.

Τις νύχτες θα με αγκαλιάζουν και θα με ζεσταίνουν όπως έκανες εσύ.

Ξύπνησε, νέα μέρα, νέος μήνας,

Αποφάσισε, συνήλθε, όλα καλά, όλα όπως πρέπει.

Πήρε την απόφασή του και αυτή είναι οριστική.

Το όνειρο βοήθησε, γυμνός με ένα ζευγάρι φτερά πέταξε ελέυθερος μακριά.

Τα φτερά βοήθησαν, τα φτερά έκαναν όλη τη δουλεία.

Τώρα απομένει να βρεί τα φτερά.

Θα έρθουν όταν είναι να έρθουν, δεν μπορεί να τα πιέζει αυτά τα πράγματα.

Θα έρθουν και θα είναι η παρέα του, η αγάπη του, όλα όσα του έλειψαν και όλα όσα δεν γνώριζε.

Μα ποτέ δεν θα είναι σαν αυτόν.

Θα είναι πάντα διαφορετικά και παρόλο που θα τον ευχαριστούν, βαθεία μέσα του θα θυμάται..

έχω ανάγκη να πετάξω μα θέλω τόσο να είμαι στη γη...

ΧΟΡΟΣ ΜΕ ΤΗ ΣΚΙΑ ΜΟΥ

2007-01-31T13:02:00.000+03:00

πρωινό ξύπνημα,

η ανάσα βρωμάει τσιγγάρο και ύπνο,

τα μάτια δεν ανοίγουν, χάνονται στη μαυρίλα της αυπνίας

ξυπνώ γυμνός, μόνος,

γύρω μια παράξενη ησυχία,

επικίνδυνα μονότονη,

παγερά ερωτική.
κοιτάζω το κρεβάτι,

μια μάχη φαίνεται να έγινε όταν κοιμόμουν,
ήσουν εδω;

ήμασταν μαζί;

και αν ναί γιατί το μαξιλάρι δεν μυρίζει το άρωμά σου;

γιατί το σώμα μου δεν μυρίζει έρωτα;

γιατί η πλευρά σου είναι άδεια;

θυμάμαι..

δεν ήσουν εκεί,

δεν ήμασταν μαζί,

και όμως χθες βράδυ έκανα έρωτα,

φιλούσα με πάθος,

λάγνα βλέμματα και ερωτικά παιχνίδια.

δεν ήσουν εσύ,

ήταν ενας άνδρας χωρίς πρόσωπο

ξέρω πως ήταν όμορφος,

φιλούσε με πάθος και τα φιλιά του μύριζαν αγάπη,

όλο το βράδυ χορεύαμε,

ακροβατούσαμε μεταξύ πραγματικού και ονειρικού,

και ο έρωτας, άχ ο έρωτας,

τον νιώθω άκόμα,

να τρικλιζεί απο ηδονή οταν χανόμουν μέσα του,

χορεύμε σαν επαγγελματίες της ηδονής,

σαν πουτάνες που ξέρουν τις φιγούρες τους,

χορεύαμε,

μα ποιός ήταν;

τον θέλω ξανά..

κατάλαβα,

μια σκιά ήταν,

και το πικ απ με τη παλιά βελόνα βουίζει καθώς τελείωσε ο δίσκος

ήταν το τελευταίο τραγούδι, ενας χορός,

ενας χορός με τη σκιά μου,

και η τζιοκόντα γελάει ακόμα το περίεργο χαμόγελό της

τώρα το κατάλαβα,

είναι το χαμόγελο της αλήθειας ,

της αλήθειας των ψεμμάτων.

RIDI PAGLIACCIO

2007-01-31T03:34:00.000+03:00

Vesti la giubba,
la faccia infarina,

la gente paga e rider vuole qua e se Arlecchin s'invola Colombina,

ridi pagliaccio e ognun t'applauudirΰ.

Tramuta in lazzi lo spasmo e il pianto, in una smorfia il singhiozzo e il dolor,

ridi pagliaccio sul tuo amor infranto,

ridi per quel che t'avvelena il cor!

Pagliacci by Leon Cavello

ΓΕΛΑ ΠΑΛΙΑΤΣΕ

Το χαμόγελο καρφώμένο με μίσος στο πρόσωπό μου,

κοιτάζω στον καθρεύτη και βλέπω το χαμόγελο να κλαίει

κάθε μέρα,

κάθε βράδυ ,

πρέπει να είμαι όμορφος,

πρέπει να είμαι χαρούμενος,

πρέπει να γελάω.

ΓΕΛΑ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΛΙΑΤΣΕ

κάνε αυτό που πρέπει!

Ντύσου ξανά το πικρό αυτό χαμόγελο,

κρύψε τα δάκρια κάτω απο τη μάσκα,

βάψε τα μάτια να κρυφτούν οι μαύροι κύκλοι,

φόρα τα φανταχτερά σου ρούχα.

κρύψου!

Κρύψε τον πόνο,

την θλίψη,

κρύψε εσένα,

κρύψε την αλήθεια και

ΓΕΛΑ ΠΑΛΙΑΤΣΕ

αυτό δεν θέλεις;

αυτό δεν θέλουν;

δωστους αυτό που θέλεις να θέλουν

και αυτό που θέλουν να είσαι

ενας παλιάτσος αυτό είσαι.

Οι παλιάτσοι δεν έχουν δικαίωμα στον πόνο

δεν έχουν δικαίωμα στην πίκρα

δεν έχουν δικαιώματα

μόνο μια υποχρέωση

να γελάνε

ΓΕΛΑ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΛΙΑΤΣΕ